Ömer OLCARS
@OLCARS
Küçük Prens okuması çok kolay olsa da özümlemesi en zor kitaplardandır. Aslında ilk yazımında yaklaşık 1000 sayfa da olsa yazarın "Mükemmelliğe eklenecek birşey kalmadığında değil çıkarılacak bir şey bulunmadığında ulaşılır." sözü ile birlikte 107 sayfaya (Can çocuk Yayınevi) düşer. Aslında yine 1000 sayfa ama sadece 1000 sayfalık bilgiyi bize 105 sayfa da verir.
Önce büyükler tarafından anlaşılmayan bir çocuğu anlatır bize, anlaşılamaz çünkü çocukluğunu unutmuştur etrafındaki büyükler ve onların arasından büyük rolü yaparak çıkar çocuk, bir gün gerçekten büyür ve pilot olur.
Sonraki ve asıl bölüm ise B-612 isimli gezegeninden evreni dolaşmaya çıkan bir çocuğun(prensin) hikâyesidir görünüşte aslında olansa kendi kabuğunu kıran bir çocuğun insanlara ne olduklarını haykırışıdır. İçimizdeki kralları, kendimizi beğenmişliklerimizi umutsuzluklarımızı, amaçsızca toplayıcılığımızı ve aklımızı kenara bırakıp sorgulamaksızın robotlaşmışcasına sadece emirlere uymamızı ve insanlık için bilimle uğraştığımızı söyleyip insanlığı unutuşumuzu vurur yüzümüze. Kısacası işte çocukluğunu unutmuş insandır karşımızdakiler artık.
Bu iki kişi karşılaşır çölde küçük prens çocukça isteklerde bulunur, pilot başta anlamaz çocuğu ama kısa sürede yeniden içindeki çocuk hayat bulur. Sonra da çölün ortasında bırakır bizi bize küçük prens. Artık seçim bizimdir, zira doğruları bilmek doğrular yapmak anlamına gelmez.
Kötülük kalbi yeni durmuş birine yapılan kalp masajı gibi olabilir ve insanı yeniden hayata döndürebilir bazen ama insanı hayatta tutacak olan iyiliktir. İşte böyle ölü gibi yaşayan bir adamın sadece bir gün içinde kötülükle hayatı hissetmesi ama sonrasında yaşamın iyilikle sürdürülebileceğini anlaması... Ömrümüz uzun yıllardan oluşuyor ama bazen tek bir gün hatta tek bir an tüm ömrü aydınlatıyor(şekillendiriyor). İncecik bir kitapta eksiksiz bir şekilde hatta duyguları dibine kadar yaşar gibi hissettirerek anlatıyor tüm bunları Zweig.
Tavsiye eden arkadaşım konudan bahsetmemişti sadece bazı bölümleri anlatıp okumamın iyi olacağını söyledi. Kitabı elime alıp konuyu da görünce beklentim daha da arttı. Yıkılan bir imparatorluk, yeni kurulan ve cumhuriyetle yönetilen ülke ve iki düşünceyi savunanlar arasındaki fikri münakaşalar... Evet beklenti buydu fakat yazar bu iki düşünceyi adeta siyah beyaz olarak ayırmış. Cumhuriyetçiler, ülke için savaşmış, yakınlarını şehit vermiş, insanlar arasında hiç ayrım yapmayan, bilgiye önem veren namuslu insanlar... Saltanat yanlıları ise kendilerini üstün gören, zengin, köylüyü aşağılayan, kendi çıkarları için İngilizlerle Araplarla iş çeviren, bilgiye değilde kulaktan dolma şeylere inanan, dış görünüşte olmasa da içte namussuz insanlar. Bu iki ayrım arasında fikri bir münakaşa tabii ki beklemiyoruz artık. 300 sayfa sonunda bunları görüp hala bir ilerleme olmayınca bıraktım kitabı. Bunların yanında tarih konusuna yazarın farklı bir bakışı var ve bu noktaya dikkat edilebilir fakat burada da bazen normal bilgileri sanki çok şaşırtıcı bir şeymiş gibi veriyor. Üç büyük dinin peygamberinin soylarının hz. İbrahim'de birleşmesine neden şaşırıyor anlamadım. Bu peygamberler arasında yüzyıllar olsa da sanki aynı dönemde gelmiş kuzenler gibi bahsedip buna şaşırmamızı bekliyor. Eski yazılarla dini kitaplar arasındaki benzerliğe de şaşırıyor ama bu gayet normal bir durum. Aradaki ufak farklara dini kitapların zaten bozulduğunu bildiğimiz için şaşırmıyoruz. Tarihin değiştirildiği kısmında ve tarihin önemi hakkında söylediklerine ise hak vermemek elde değil. Kısacası çok büyük bir beklentiyle başladığım kitabı daha sonra bitirmek dileğiyle yarım bıraktım.
