Nakkaşlar bölügünde ve üstatlar arasında Zarif Efendi diye bilinen ben öldüm,ama gömülmedim..Bu yüzden de,ruhum gövdemi bütünüyle terk edemedi.Cennet, cehennem neresiyse kaderim ruhumun oralara yaklaşabilmek için gövdemin pisliğinden çıkabilmesi gerekir.Başkalarinin da başına gelen bu istisnai durumum , ruhuma korkunç acılar veriyor.Kafatasımın paramparça olmasını, gövdemin yarısının buz gibi bir suda kırıklar ve yaralar içinde çürümesini duymuyorum da, gövdemi terk etmek için çırpınan ruhumun derin azabını hissediyorum.Sanki bütün alem benim içimde bir yerde sıkışarak daralmaya başlıyor.