Başımdan geçenleri, benden daha ilginç buluyor. İçimdeki derin ve köklü karanlığın farkında değil. Çünkü insanları konuşarak tanıyamazsınız. Konuşmak, canlı yaratıklar arasındaki en etkisiz iletişim aracı. Dil yalan söylüyor, olanları çarpıtıyor, insanlığın hiç bıkıp usanmadığı klişeleri tekrarlıyor. Bu yüzden, insanları dinlemek onları anlamak için yeterli değil.
Önceleri kendi içsel dünyamdaki çalkantılar yüzünden kitap okumak zor geliyordu, şimdi ise ekonomik nedenler sıkkınlık verdiği için okuyasım gelmiyor. Sanırım bi yerden sonra ip kopacak, rahatlayacağım.
Politik meclislerde dahilerin ,şöhretlilerin en az tanındığı yerlerdir . Orada sadece zaman ve mekana uygun zekalar itibar görür ve vatanı değil partilere hizmet değer kazanır.