Erdemler, değerler ve mücadele gücü…. Bunlar en zor zamanlarda bile bizi ayakta tutan görünmez iskeletimizdir. O iskelet çöktüğünde insan sadece maddi olarak değil, ruhen de yıkılır.
Her fail bir aileden çıkar. Ben o tabletlere ve oyunlara “ sessizlik tuşu “ diyorum.Anne baba yoruluyor, çocuk mızmızlanmasın diye eline o cihazı veriyor. O an evde sessizlik oluyor ama o çocuk o ekranın başında dünyadan kopuyor, yalnızlaşıyor ve ıssızlaşıyor. İşte o “ incel” dediğimiz topluma ve kadına öfke biriktiren gençler aslında o sessizliğin ve görülmemişliğin kurbanlarıdır.
Okullarda şiddetin bir diğer sebebi de sınır koymayı ve emek vermeyi unutmuş olmamızdır.”proje çocuk” yetiştireceğiz derken onları hayattan kopardık; her istediği yapılan, “hayır “ kelimesini duymayan çocuk,gerçek hayatın zorluklarıyla karşılaştığında darmadağın oluyor.Disiplini, beklemeyi,sabretmeyi ve en önemlisi başkasına saygı duymayı öğrenmeyen çocuk, öfkesini kontrol edemez hale geliyor.