Reklam
Dalga-parçacık ikiliğine sıklıkla bir masal kahramanı muamelesi yapılır; bir parçacık mucizevi biçimde şeklini değiştirip dalga oluyor, ardından tekrar şekil değiştiriyor veya aynı anda her iki şey birden olabiliyor. Peki, gerçekten ne oluyor? Bir parçacık mı? Dalga mı? Yoksa ikisi birden mi? Kuantum fiziğinin bize söylediği, aslında bir parçacığın sadece ortaya çıktığı ve ortadan kalktığı (doğduğu ve öldüğü, yayınlandığı ve soğurulduğu) anlarda bir parçacık olarak davrandığı, bu ikisi arasındaki dönem boyunca ise dalga olarak davrandığıdır. Ölçümler parçacıkları su yüzüne çıkarıyor. Bir ölçümün sonuçlarının ne olabileceği üzerine tahminlerdeyse dalgalar kullanılıyor. Bu yüzden dalga bir çeşit olasılığı veya ihtimali temsil ediyor. Parçacıksa gerçeği temsil ediyor.
Sokakta aşağıya doğru yürüdüğünüzde, momentumunuz vardır. De Broglie haklıysa, dalga boyunuzun da olması lazım. Öyleyse neden hissetmezsiniz?
Nerededir? Vardır; ancak atomik ölçekte momentumunuz öylesine büyüktür ki, dalga boyunuz tespit edilemeyecek derecede küçük olur. Saatte iki mil yürüyen 150 poundluk (68 kg) bir kişinin dalga boyu 4x10¯³⁴ inçtir; doğrusu bu da ölçüm için pek heves uyandırmaz. "Ancak daha yavaş yürüyebilir, böylelikle momentumumu düşürür ve dalga boyumu arttırabilirim" diyebilirsiniz. İyi fikir, ancak umutsuz bir düşünce: Bir yüzyılda 1 inç (yaklaşık 2,5 santim) sürünseniz, dalga boyunuz 5x10¯²³ inç olur, bu da tek bir protonun çapından çok daha azdır. Biz insanlar, beğenin ya da beğenmeyin, klasik dünyanın vatandaşlarıyız.
