Reklam
Bitkilerdeki fotosentezi, kendi hücrelerimizde gerçekleşen solunum (gıdaların yakılması) olayıyla karşılaştırdığınızda, hayvanlarla bitkilerin özde o kadar da farklı olmadığını görürsünüz. Aramızdaki esas ayrım, yaşamın temel yapı taşlarını nereden elde ettiğimizdedir. Onların da bizim de karbona ihtiyacımız var. Ancak bitkiler karbonu havadan alırken, biz organik kaynakları, mesela bitkilerin kendisini kullanıyoruz. Onların da bizim de biyomoleküllerin yapımı için elektronlara ihtiyacımız var. Ancak biz elektron yakalamak için organik molekülleri yakıyoruz, bitkilerse elektronlarını tutmak için suyu yakıyor. Ve onların da bizim de enerjiye ihtiyacımız var. Biz enerjiyi, gıdalardan gelen yüksek enerjili elektronları solunum sürecinde enerji tepelerinden aşağı doğru koşturarak elde ederken, bitkiler güneşin fotonlarını yakalar. Bu işlemlerin her biri, kuantum kurallarına göre işleyen temel parçacıkların hareketiyle gerçekleşir. Görünüşe göre yaşamın, yoluna devam edebilmek için kuantum süreçlerinden yararlanması gerekiyor.
Peki o zaman siz ya da ben, bütünüyle kuantum parçacıklardan oluştuğumuza göre, yoğun bir günde çok işimize yarayacağı halde neden aynı anda iki yerde birden olamıyoruz? Yüzeysel olarak baktığımızda bu sorunun yanıtı çok basit aslında: Bir cisim ne kadar büyük ve kütleliyse, gösterdiği dalga benzeri özellik o denli az olacaktır. İnsan boyutları ve kütlesindeki bir şeyin, hatta aslına bakarsanız çıplak gözle görülebilecek denli büyük herhangi bir şeyin kuantum dalga boyu o kadar miniciktir ki bunun ölçülebilir bir etkisi olmaz. Fakat daha derinlemesine baktığınızda, vücudunuzdaki her atomun, etrafındaki diğer atomlar tarafından gözlemlendiğini ya da ölçüldüğünü ve bu nedenle hassas kuantum özelliklerinin çabucak yok olduğunu düşünebilirsiniz.