Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Prof. Dr. Kazım Çeçen'in (1919-1997) Ardından ...
Bir gün, Süleymaniye Kütüphane si'nde müdür odasında diğer bazı misafirlerle otururken Osman lı'nın ne kadar bilim fakiri olduğunu, tek bir büyük Osmanlı bilim adamı bulunmadığını söylerken, misafirlerden biri, ukala bir eday la, "Vardır, vardır da efendim, bizlerce malum değildir" deyiver miş. Bunu bana anlatırken Kazım Hoca "Aklı sıra bana vardır da sen bilmiyorsun diyecek," dediydi. Kazım Bey de, "Öyleyse tek bir bilimsel eser lutf etseniz," diye sormuş. Karşıdaki "Sultan Ahmet Camii" deyince "eh pes yahu", dedim, "yani siz Newton mekaniği ile Sultan Ahmet Camii'ni aynı kılıfa sokuyorsanız diyecek lafım yok!"
20. yüzyıl, tüm dünyada tersine ne yazılırsa yazılıp söylensin, eğitimin temel amacının eleştirel düşünebilen bireyler olması gerektiği kavramından büyük ölçüde uzaklaşmıştır. Televizyon ve sinemalarda gösterilenler toplumun aklına değil ilkel hislerine hitap edenlerden oluşmağa başlamıştır. Bunun nedeni basittir: İlkel hislere teslim olmak çok zor bir san'at olan eleştirel düşünceyle uğraşmaktan kolaydır. Halk ilkel hislerine hitap edenleri tercih eder: İster televizyondaki beyinsiz Amerikan "komedileri" olsun, ister aynı beyinsizlikteki şiddet filmleri olsun, ister Hitler, ister Bay Bush. Bunların hepsi, ekseriyet için şüphesiz Gustav Gründgens'in Faust'unu veya Shaw'ın Pygmalion'unu seyretmekten, kendilerine gerçekleri anlatan bir politikacıya oy vermekten çok daha cazip ve kolaydır. Bu kolaylık, "sokaktaki insana" bu tadı veren ürünlerin, ister "san' atsal", ister politik olsun, tercih edilmesine yol açar. Okuldan da artık beklenen, bilgi ve onun getirdiği anlayış değil, ekmek kapısıdır.