Gökhan
@Obblomov
eve geç kaldım yalnızlık bekler.
okumakla kendime ne denli büyük bir iyilik yaptığımı her sayfasında tekrar tekrar hissettiren bir kitap oldu.
insanın kendini ve dünyayı algılama ve ona anlam verme biçimi, gördüğü/okuduğu her yeni bilgide biraz daha değişiyor. okumak, öğrenmek sizi daha mutlu biri mi yapıyor? dolaylı yoldan belki. ama hiç olmazsa mutsuzluğunuzu daha iyi anlamanızı, varsa dertlerinizi anlamlandırmanızı ve kendinizi şöyle bir uzaktan seyredebilmenizi sağlıyor. bu da hiç yoktan iyidir. çünkü spinoza'nın dediği gibi, "acı duygusu, buna ilişkin net ve kesin bir tablo oluşturduğumuz an, acı olmaktan çıkar." insan, mutsuzluğunun biricik olmadığını fark ettiği an rahatlıyor. bu da vakit kaybetmeksizin proaktif düşünüp, bu mutsuzluktan sonraki yeni hamlesini tasarlama arzusu doğuruyor. böylece acısına anlam katmış, onu "gelecekteki mutluluğun ya da başarının" hamuru olarak kullanmış oluyor.
***
iki bölümden oluşuyor kitap. ilki, yazarı viktor emil frankl'ın, 1942-45 yılları arasında auschwitz dahil dört nazi kampında yaşadıklarından oluşuyor. hem fiziksel hem psikolojik anlamda yaşadığı ve şahit olduğu acıları ve yıkımları, duygu sömürüsü yapmadan, olanca yalınlığıyla aktarıyor. bu bölümü uzun uzun anlatmak yerine, bir alıntı paylaşacağım. victor emil frankl, bir gece rüya görmekte olan bir adamdan bahsediyor:
"korkutucu rüyalardan ya da hezeyanlardan mustarip insanlar için özellikle her zaman üzüntü duymam nedeniyle, zavallı adamı rüyasından uyandırmak istedim. ansızın, yapmak üzere olduğum şeyden ürküp, adamı sarsmaya hazır olan elimi geri çektim. o anda, ne kadar dehşet verici olursa olsun hiçbir rüyanın, bizi çevreleyen ve kendisini sarstığım takdirde adamın uyanacağı kampın gerçeklerinden daha kötü olmadığının, yoğun bir şekilde bilincine vardım."
kitabın ikinci bölümünde, viktor
Korkutucu rüyalardan ya da hezeyanlardan mustarip insanlar için özellikle her zaman üzüntü duymam nedeniyle, zavallı adamı rüyasından uyandırmak istedim. Ansızın, yapmak üzere olduğum şeyden ürküp, adamı sarsmaya hazır olan elimi geri çektim. O anda, ne kadar dehşet verici olursa olsun hiçbir rüyanın, bizi çevreleyen ve kendisini sarstığım takdirde adamın uyanacağı kampın gerçeklerinden daha kötü olmadığının, yoğun bir şekilde bilincine vardım.
