Aziz Bey Hadisesi, insanın içini rahatsız eden ama bir o kadar da gerçek hissettiren bir hikâye sunuyor. Ayfer Tunç bu romanda büyük olaylar yerine tek bir karakter üzerinden derin bir insan çözümlemesi yapıyor.
Aziz Bey; dediğim dedik, kendini merkeze koyan bir adam. Ama hikâye ilerledikçe o sert görüntünün altında yalnız, kırılgan ve merhamete muhtaç birine dönüşüyor. Kitabın başında ve sonunda okuduğum Aziz Bey aynı kişi gibi gözükse de değildi.
Okurken Aziz Bey’de sanırım babamı gördüm. Kendini dünyanın merkezi sanan ama yaşlandıkça bir çocuk kadar kırılgan hale gelen o tanıdık figür… Bu da kitabı benim için daha kişisel bir yere taşıdı.
Kısa ve net söylemek gerekirse: Aziz Bey Hadisesi, insanı kendi hayatındaki “Aziz Bey” ile yüzleştirmeyi başarıyor.