Kimin bakışı, getiren coşkuya esini,
Sevecen bir okşayışla ödüllendirdi
Senin dalgınca şarkı söyleyişini?
Kim senin şiirini uğurlu kıldı?"
Hayır, dostlarım, hiç kimse, Tanrı hakkı için!
Çılgıncasına endişelerini aşkın
Mutluluktan yoksun halde sınadım ben.
Kutludur onunla uyumlandıran
Coşkusunu uyakların: bir kat artirmıştır
Şiirin kutsal sayıklamasını o böylece,
Tören alayında şiirin, Petrarca'nın izinde;
Yüreğininse istıraplarını yatıştırmıştır,
Ünü de yakalamıştır o arada;
Ama ben budala ve dilsizdim sevdiğim sırada.
Aynı kasvetti köyde de kasvet,
Olmasa da ne caddeler, ne saraylar,
Ne kağıt oyunları, ne şiirler, ne balolar.
Melal bekliyordu onun başucunda nöbet,
Ve koşuyordu hiç bırakmadan peşini
Bir gölge yahut sadık karısı gibi.
Ne yüksek toplumun dedikoduları, ne boston dansı,
Ne tatlı bir bakış, ne teklifsiz bir iç geçiriş,
Hiçbir şey etki yapmıyordu ona,
Hiçbir şeyin varmıyordu ayırımına.