Çünkü ben bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce üstüme öyle bir hüzün çöktü ki altında bir çiçek gibi ezildim. Onun için de bu masmavi dünyada ne kokum kaldı ne de rengim... Ben bir defterin iki sayfasında arasında değilim. Milyonlarca insanın arasında kurutulmuş bir çiçeğim.
Kaybetmeyi göze almayacak kadar az dostum var. Bu dostluğa karşılık olarak endişelerini hafifletmek için elimden geleni yapmalıyım diye düşündüm. İşte muayenize gelme sebebim bu.
Orada geçirdiğim son iki yılda - Basel tarihindeki belki en iyi hoca olan ben yalnızca iki üç kişiden oluşan bir kitleye ders verdim. Bana anlatılanlara göre, Hegel ölüm döşeğindeyken, kendisini bir tek öğrencinin anladığını, ama onun da yanlış anladığını söylemiş! Benimse yanlış anlayan bir tek öğrencim bile olmadı.