Seneca için öfke erdeme yakışmayan bir tutkudur. Hatta öyle ki öfkeli kişinin reaksiyonlarını vahşi aç bir hayvandan daha aşağı, ruhunu ise işkence altında olan bir ruh olarak görür. Ona göre öfke art niyetten ve kıskançlıktan daha beterdir, çünkü bunlar kişinin kötülüğünü isterken öfke o kötülüğü kendisi yapmak ister. Hiçbir iş öfke ile yapılmamalıdır, ve bence haklıdır. Bir durum, davranış karşısında verilecek olan cezanın hakedilmiş ceza olsa dahi öfkeyle verilecekse verilmemesi gerektiğini belirtir. Bilge kişi öfkeye başvurabilir, ancak kontrolü kaybetmiş şekilde değil. Ona göre bilge öfkeli olmamalıdır, gerektiğinde öfkeli görünmelidir.
Peki nedir öfkenin çözümü? Seneca'ya göre öfke zihnin gönüllü bir hatasıdır. Öfke bir dürtü ile patlar ve bu dürtü aklın onayı olmadan meydana gelmez. Aklın eğitemeyeceği hiçbir tutku yoktur. Ve ertelemeyi bilmek gerekir. Kitaptan alıntılarla açıklamamı tamamlayayım.
"Çünkü verilen infazın uygulanması ertelenebilir belki, ama uygulanan infaz geri alınamaz."
"İnsan karşılıklı yardım için, öfke karşılıklı yıkım için yaratılmıştır."