Oğuz
@OguzzHan
Çıktığı her yolun başında müptela, yolun ortasında deli, yolun ereğinde ise müptezel olanların kitabı. Okurken hikayenin sonlarına yaklaştığımda "Hikaye umutlu bitecek galiba lan, "Erken Kaybedenler" gibi olmayacak galiba, helal olsun ulan Emrah abiye bu işi kıvırdı valla" diye düşünüp tam motive oluyordum ki, Emrah abi yaptı yapacağını ve atılan gol ofsayt oldu. Hevesim bir kere daha kursağımda kapatıyorum kitabı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çekip gittim. Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu. Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu. Gelmez duvarların sonu. Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu. Ne deliliğin sonu vardır ne de aklın, ne duvarların sonu vardır ne de yolların. Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm, gidecek yerim yoktu benim. Rüzgarlara karşı duru düşündüm, arayacak kimsem de yoktu benim. Yolun başında müptelaydım, yolun sonunda müptezel.
"Gidiyorum dostlarım," dedim. "Bundan sonra işlerim ister yolunda gitsin, ister daha beter boka sarsın, nereden geldiğimi asla unutmayacağım. Burayı ve bu masaları ve bu tezgahı ve şu Efes takvimindeki Ebru Şallı'yı ve onun hiçbirimizin yüzüne bakmayacağı gerçeğini asla unutmayacağım. Şu kapısı olmayan ip boncuklu tuvaletteki adamı işediğine pişman eden yarrak gibi kokuyu da unutmayacağım. Sakız gibi uzayan ve uzadıkça keyiflenen akşamları da. En önemlisi de sizleri dostlarım, sizleri, asla unutmayacağım. Biliyorsunuz, ne zaman yepyeni bir atılıma hazırlansam her seferinde yere serildim. Yine yere serilmeye gidiyorum, bunu yüreğimin en derinlerinde hissediyorum. Her şeye rağmen ve her şeye karşı, bu sefer bir parça daha umutluyum. İş işten geçtikten sonra ayıldım zira, her zamanki gibi. Aslında en doğru ayılma zamanı da iş işten geçtikten sonradır, çünkü öğretici bir yanı vardır, ne öğrettiğini tam olarak bilmiyorum. Ayrıca şu akıp giden günlerinde yuvarlandığımız hayatı düşününce, o hayattan ne öğrendiğini kim tam olarak bilebilir ki? Hayat bir okul değil ki öğrendiklerimizi deftere yazıp ezberleyelim ve sınav günü geldiğinde de yüz alalım. "
Mekanın müdavimlerinden yüz yaşlarında bir Kaptan vardı, haftada bir sefer falan konuşurdu, o zaman da herkes kulak kesilirdi,"Hay ebenin kör kandilini sikeyim" dedi, "kısa kes de siktir olup git."
Her şey ötekini tanımakla başlıyor. Yedi milyar insanın gerçek değerlerinin ortaklaşa sahip olduğumuz şeyler değil, her birimizi birey kılan, öteki kılan şeyler olduğunu bilerek, Hindistan Kalküta'da mason yağmurları altında ıslanarak hayata gözlerini yuman yaşlı adamdan, Haiti adalarında bütün hayatını vodoo büyüsü yapmaya adamış yaşlı kadına kadar bütün insanlara yeniden bakıp ötekini yeniden tanımak gerektiğini düşündünüz mü? Birey olmak ötekinin bireyselliğini tanımakla başlar.
