“Bela budur ki alıştı belalarınla gönül
Gamın da gelse dile bâis-i meserret olur”
(Benim için asıl bela, gönlümün senin belalarına alışmış olmasıdır. Öyle ki artık gönlüme senden bir gam da gelse, benim için sevinç sebebi oluyor.)
Âşığa çok gayret gerekir. Gayret, yolunu yitirmiş Mecnun’un, çöllerde Leyla diye dolanıp dururken birinin ona “A deli, Leyla öldü” deyivermesiyle başlayan haldir ki zavallı o anda “Çok şükür Allah’a” diye sevinmişti.
O vakit kara haberi veren adam şaşırdı. “A dini imanı darmadağın olmuş zavallı! Hem onun için yanıyorsun, hem de böyle diyorsun, ayıp sana!”
Mecnunun cevabı pek hazindi: “ O ay yüzlüden, her an iyiliğini isteyip dururken, ben bir şey elde edemedim, kötülüğünü isteyen de bir şey elde edemesin bari.”
Sevgi her ne kadar başkalarıyla ya da başka şeylerle ilgiliymiş gibi görünse de tamamen kişisel bir deneyimdir. Kişinin kendi düşünüş disiplinine göre var ettiği ya da yok ettiği bir his…