Okur.gezer
@Okur__gezer_
145 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Serinin son kitabı olduğu için merak edip okudum. Diğer kitaplara göre bana daha basit geldi ama yine de yazarın vazgeçmediği o travmalı karakterler burada da vardı. Bu sefer akran zorbalığına değinmesi hoşuma gitti, o kısmı kitabı biraz daha anlamlı kılmış.
Seri genelinde fark ettiğim bir şey var; yazar hep sadık, ölümüne seven erkek karakterler yazıyor. Okurken bir yandan “ne kadar güzel” diyorsun ama bir yandan da bunun gerçek hayatta pek mümkün olmadığını düşünmeden edemiyorsun.
Kitap akıcıydı, yormadı. Hatta bir günde rahatlıkla okunabilecek türden. Özellikle son bölümlerde önceki üç kitaptaki karakterleri tekrar görmek, onlardan küçük küçük kesitler okumak keyifliydi. O bağ kurma hissini güzel vermiş.
Genel olarak bayıldım diyemem ama bazen kafa dağıtmak için, çok düşünmeden akıp giden bir şeyler okumak istediğimde tercih edilebilecek bir kitaptı.
Reklam
Kitap benim için romantik komedi izlemek gibiydi. Karakterlerin tatlı atışmaları, aralarındaki diyaloglar gerçekten çok sevimliydi ve okurken sürekli gülümsetti.
Ama bu sevimli ve hafif anlatımın altında yine travmalarla dolu iki insanın hem kendini hem de birbirini iyileştirme sürecini okuyoruz. Bu açıdan bakınca, serinin diğer kitaplarına benzer bir yapı olduğunu söyleyebilirim. Aynı duygusal döngü tekrar ediyor gibi hissettirse de, kitap yine de kendini keyifle okutmayı başarıyor.
Akıcılığı en sevdiğim yönlerinden biriydi. Hiç sıkılmadan, birkaç saat içinde rahatlıkla okunabilecek bir kitap. Okurken yormuyor, aksine insana iyi geliyor.
Bir önceki kitap 
Doğu Işıkları ’ndan Connor karakterinin zaman zaman hikâyeye dahil olması da hoşuma gitti. Bu tür küçük bağlantılar seriyi daha sıcak ve bütünlüklü hissettiriyor.
Kitapta beni en çok etkileyen cümle ise şu oldu:
“Her çocuk bir babayı hak eder ama her baba bir çocuğu hak etmez.”
Bu cümle, kitabın duygusal yükünü tek başına özetler gibiydi.
Serinin üç kitabı arasında en sevimli bulduğum kitap buydu diyebilirim. Hem duygusal hem de yüzünüzde küçük bir tebessüm bırakan bir hikâyeydi.
Doğu Işıkları ’ndan Connor karakterinin zaman zaman hikâyeye dahil olması da hoşuma gitti. Bu tür küçük bağlantılar seriyi daha sıcak ve bütünlüklü hissettiriyor.
Kitapta beni en çok etkileyen cümle ise şu oldu:
“Her çocuk bir babayı hak eder ama her baba bir çocuğu hak etmez.”
Bu cümle, kitabın duygusal yükünü tek başına özetler gibiydi.
Serinin üç kitabı arasında en sevimli bulduğum kitap buydu diyebilirim. Hem duygusal hem de yüzünüzde küçük bir tebessüm bırakan bir hikâyeydi.
Kitabı genel olarak beğendim. Serinin ikinci kitabı olmasına rağmen tek başına da okunabilir çünkü her kitapta farklı bir olay işleniyor. Yine de benim fikrim, önce serinin ilk kitabı olan 
Aklından Bir Sayı Tut okunursa çok daha verimli olur. Her ne kadar hikâyeler bağımsız ilerlese de bu kitapta ilk kitaba yapılan atıflar oldukça fazla. Özellikle karakter gelişimi açısından sırayla okumak daha anlamlı geliyor.
Kitap aslında çok hareketli bir polisiye değil. Sürekli aksiyon ya da olaydan olaya sürükleyen bir yapısı yok. Ama buna rağmen heyecanı bir şekilde diri tutmayı başarıyor. Olayların yavaş yavaş çözülmesi benim en sevdiğim kısımlardan biri oldu.
En çok dikkatimi çeken şey ise Gurney’in zihniydi. Sürekli düşünen, yeni senaryolar üreten ve sonra bunları tek tek çürüten bir karakter. Üstelik kurduğu her ihtimalin mantıklı ve akla yatkın olması kitabı daha da etkileyici hale getiriyor. Okurken sadece olayları takip etmiyorsunuz, aynı zamanda onun düşünce sistemine dahil oluyorsunuz.
Katili kitabın başlarında tahmin edebildim. Ama yazarın zaten “katili gizleyeyim, ters köşe yapayım” gibi bir derdi yok gibiydi. Bu da beni rahatsız etmedi, aksine hikâyeye farklı bir bakış açısı kattı diyebilirim.
Kitaptaki psikolojik analizleri de oldukça yerinde buldum. Özellikle “şiddet şiddeti doğurur” düşüncesi kitap boyunca hissediliyor. Okurken ister istemez şunu düşünüyorsunuz: Korkunç şeyler yapan insanlar, aslında çoğu zaman korkunç şeyler yaşamış insanlar. Bu zincir kırılmadıkça devam edecek gibi bir his bırakıyor.
Benim için bu kitap sadece bir cinayet ya da polisiye gerilim değildi. Aynı zamanda insanların yaşadıklarını başkalarına yansıtma eğilimi üzerine düşündüren bir kitaptı. Bir yandan suçluların yakalanmasını isterken, bir yandan da onların nasıl bu hale geldiğini
Aklından Bir Sayı Tut okunursa çok daha verimli olur. Her ne kadar hikâyeler bağımsız ilerlese de bu kitapta ilk kitaba yapılan atıflar oldukça fazla. Özellikle karakter gelişimi açısından sırayla okumak daha anlamlı geliyor.
Kitap aslında çok hareketli bir polisiye değil. Sürekli aksiyon ya da olaydan olaya sürükleyen bir yapısı yok. Ama buna rağmen heyecanı bir şekilde diri tutmayı başarıyor. Olayların yavaş yavaş çözülmesi benim en sevdiğim kısımlardan biri oldu.
En çok dikkatimi çeken şey ise Gurney’in zihniydi. Sürekli düşünen, yeni senaryolar üreten ve sonra bunları tek tek çürüten bir karakter. Üstelik kurduğu her ihtimalin mantıklı ve akla yatkın olması kitabı daha da etkileyici hale getiriyor. Okurken sadece olayları takip etmiyorsunuz, aynı zamanda onun düşünce sistemine dahil oluyorsunuz.
Katili kitabın başlarında tahmin edebildim. Ama yazarın zaten “katili gizleyeyim, ters köşe yapayım” gibi bir derdi yok gibiydi. Bu da beni rahatsız etmedi, aksine hikâyeye farklı bir bakış açısı kattı diyebilirim.
Kitaptaki psikolojik analizleri de oldukça yerinde buldum. Özellikle “şiddet şiddeti doğurur” düşüncesi kitap boyunca hissediliyor. Okurken ister istemez şunu düşünüyorsunuz: Korkunç şeyler yapan insanlar, aslında çoğu zaman korkunç şeyler yaşamış insanlar. Bu zincir kırılmadıkça devam edecek gibi bir his bırakıyor.
Benim için bu kitap sadece bir cinayet ya da polisiye gerilim değildi. Aynı zamanda insanların yaşadıklarını başkalarına yansıtma eğilimi üzerine düşündüren bir kitaptı. Bir yandan suçluların yakalanmasını isterken, bir yandan da onların nasıl bu hale geldiğini
Wisteria, serinin üçüncü kitabı ve açıkçası ben bu kitabı biraz da seriyi tamamlamak için okudum. İlk iki kitaba göre bu kitapta olaylardan çok romantik yönün ön planda olduğunu düşündüm. Hikâye yer yer daha çok bir aşk hikâyesi gibi ilerliyor.
Kitabın sonlarına doğru ise olaylar hareketlenmeye başlıyor ve merak duygusu yeniden canlanıyor. Tam hikâye derinleşiyor derken bu kez de olayların çok hızlı bir şekilde sonuçlandığını hissettim. Sanki bazı yerler aceleyle toparlanmış, “bu olayın sonu da belli olsun” diye hızlıca yazılmış gibiydi. Bu yüzden final kısmı bana biraz havada kalmış gibi geldi.
Buna rağmen genel olarak düşündüğümde, serinin üç kitabı arasında en çok beğendiğim kitabın Wisteria olduğunu söyleyebilirim. Atmosferi ve karakterler arasındaki ilişkiyi okumak keyifliydi.
Kitapla ilgili beni en çok düşündüren şeylerden biri de Kaos karakteri oldu. Hikâyeye sonradan dahil edilmesine rağmen gelişi oldukça büyük ve etkileyici gösteriliyor. Ancak buna rağmen karakterin hikâyesi yeterince gelişmeden bitmiş gibi hissettirdi. Onunla ilgili pek çok şey açıklanmadan kalmış ve bu da karakterin potansiyelinin tam kullanılmadığını düşündürdü.
Genel olarak Wisteria, seriyi tamamlamak isteyenler için keyifle okunabilecek bir final kitabı. Bazı noktalar daha derin işlenebilirdi ama yine de serinin en sevdiğim kitabı oldu.
Serinin ikinci kitabını, açıkçası biraz da seriyi tamamlamak istediğim için okudum. Foxglove, Belladonna ile başlayan hikâyenin devamı olsa da, benim için ilk kitaba benzer bir okuma deneyimi sundu.
Kitabın büyük bir bölümünde pek bir olay yaşanmıyor. Özellikle uzun bir kısmı oldukça durağan ilerliyor. Ancak son kırk sayfada hikâyede biraz hareket olduğunu söyleyebilirim.
Sürükleyici bir kitap olduğunu düşünmüyorum ama okurken çok sıkıldığımı da söyleyemem. Sanırım bunun en büyük sebebi karakterleri artık tanıyor olmam ve hikâyenin nereye gideceğini merak etmemdi. Buna rağmen olay örgüsünün çok akıcı ilerlediğini de düşünmüyorum.
Fantastik tarafında ise Ölüm ve Kader’in karakter olarak hikâyede yer alması kitaba farklı bir hava katıyor. Onun dışında, benim için daha çok serinin devamını görmek adına okuduğum bir kitap olarak kaldı.
Reklam