Ama Gania önünde duran kâğıtlara göz ucuyla bile bakmadı; dalgın ve düşünceliydi; gülümsemesi ve genel görünüşü, ikisi baş başa kaldıkları için prensi daha da rahatsız etti.
Etrafa bakıyorum da durmayan bir canlılık vardı..
Gökyüzünü aydınlatıyordu güneş önünü bulutlar kapatsa da
Veya büyürken bir çiçek gövdesini uzatıyordu kuruyup solmadan önce
Kaynağı kurumadan önce sular yine akmaya devam ediyordu
Biten ne varsa bir gün yine bir kalp atımı gibi hayatımıza giriyordu
Ruh, can, bilim diye açıklarken bunları en sonunda dinamik sonsuz bir gücün tesiri düşüyordu zihnime
Akış güzel şey. Güvende hissettiriyor, huzur veriyor azıcık soluyunca bu doğal gerçekliği. Bazen nefes alabilmek iyi geliyor... Gerçekten... Oysa basit, bazen sıradan ve sık sık ne olduğunu unutsam da. Devam eden akış, durgunluk arzulayan kalbime dingin bir hareketlilik sunuyor sanki
Bayram sonrası yolculukta
Stüdyo Ghibli müzikleri eşliğinde daha güzel okunuyor (◍•ᴗ•◍)