Hayatta kalmak amaç olmalı. Nefes almak, sevdiklerimize daha da sarılmak.
Sarmaşık gibi...
Kopmayan bir dal gibi...
Kırılsan da tamir eder gibi...
Sen gibi...
Artık üzüldüğümüzü bile gizlemeye çalışır olduk, kimse görmesin istiyoruz bu halimizi çünkü üzülmek güçsüzlük artık bu dünyada.
Kim üzülüyorsa bir tekme de başkası gelip atıyor.