Hayır! dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. Ya da hiç bir şey çıkmaz.
"Seni çok mu yalnız bıraktılar sevgilim?" dedi. Aşağıdan, başka bir deliğin içinden sevgilisinin sesini duydu: "Bir şey mi söyledin canım?" Elini telaşla kitap sandığına soktu, "Hiç," diye karşılık verdi aceleyle. "Kendi kendime konuşuyordum."
Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onu unutmuş gibi yaşarken onu düşündüğüme? Anlamaz, görünüşe kapılır, anlamaz.
İnsanın başı gökyüzü gibidir. İçin için hep döner, döner, ama çok yavaş. Düşündüğün zaman hızlı döner. O zaman da ağırmaya başlar.”