İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil, vicdanlarını kaybettiklerinde körleşir . Kötülüğün en tehlikeli biçimi, görmek istememektir. Bu körlük, toplumları felakete sürükler; çünkü görmeyen gözden çok , duymayan vicdan felakettir.
Birini eleştiriyorsanız, bu, o insanın sizin için tamamen kötü olduğu anlamına gelmez. Başka bir bireyin sizi yargılamaya gücü veya hakkı var mı? Hepimiz insanız, yargıç değiliz. Diğer insanları yaşamınızdan daha büyük olacak şekilde gözünüzde büyütmeyin.
‟İnsanın arkasından böyle koşup sonra da beni istemediğini söylüyorsun!ˮ
‟Sana sadece şunu söylemek istemiştim, henüz bir tane bile sevgilim olmadı; günün birinde biriyle evleneceğim, fakat bir erkeğe aitmiş gibi görülmekten nefret ediyorum. Yani, eğer bunun için bir koca gerekmeseydi düğün yapıp gelin olmak beni pek rahatsız etmezdi. Ama insan kendi kendine o mihraba çıkamayacağına göre, ben de evlenmeyeceğim... en azından şimdilik.ˮ
Çılgın Kalabalıktan Uzak (S.46,48)