George Orwell'ın Hayvan Çiftliği'ni yıllar sonra tekrar okuduğumda o meşhur cümlenin ağırlığı altında ezildim: 'Bütün hayvanlar eşittir ama bazıları daha eşittir.'
Eskiden sadece bir sistem eleştirisi sanırdım, meğer içimizdeki o güç zehirlenmesini anlatıyormuş. Domuzların insanlara dönüştüğü o son sahne üzerine sabaha kadar konuşabilirim... Ki konuştum da! :)
Bu kitap üzerine kaydettiğim podcast bölümünde, kitabın bende bıraktığı o derin izleri anlattım. Okurken hissettiklerimize tercüman olsun diye...
Dinlemek isteyen okur dostlarım için link profilimde -ve burada; open.spotify.com/episode/5uMFrzo...
Sizce bu kitap umutsuz mu bitiyor, yoksa gerçekçi mi?
İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil, vicdanlarını kaybettiklerinde körleşir . Kötülüğün en tehlikeli biçimi, görmek istememektir. Bu körlük, toplumları felakete sürükler; çünkü görmeyen gözden çok , duymayan vicdan felakettir.
Birini eleştiriyorsanız, bu, o insanın sizin için tamamen kötü olduğu anlamına gelmez. Başka bir bireyin sizi yargılamaya gücü veya hakkı var mı? Hepimiz insanız, yargıç değiliz. Diğer insanları yaşamınızdan daha büyük olacak şekilde gözünüzde büyütmeyin.