Öner
@OnerA
Şu anda okuduğu kitap
Filistinli mucit yalnızca ses sembollerinin kullanılmasını ve sözcüklerin bunlardan kurulmasını buldu. Bu koleksiyonun ilk iki sembolü aleph (genelde öküz için kullanılan sembol) ve beth (genelde ev için kullanılan sembol) idi. Sonunda bunu benimseyen Yunanlılar için semboller alfa ve beta oldu. Hala bu semboller sistemine alfabe diyoruz.
Bu türden insansıların ilk izleri 1856'da Batı Almanya'da Neander Nehri'nde keşfedildi. Neander Vadisi Almancada Neanderthal'dir ve iskelet kalıntılarına ilk
olarak Neanderthal adamı ya da basitçe Neanderthaller denilmiştir.
Ilk insansılar Avustralya doğumlu Güney Afrikalı Antrapolog Raymond Arthur Dart (1893-1988) tarafından teşhis edildi; kendisine 1924 yılmda Güney Afrika'daki bir kireç taşı madeninden aşırı derecede küçük boyu dışmda oldukça insanınkine benzeyen bir kafatası getirildi. 1925'te Dart kafatasının ait oldugu organizma türünü Australopithecineler olarak adlandırdı (Yunanca "güneyli maymun" sözcük! erinden). Daha sonraki buluşlar bunun bir maymun değil insansı olduğunu. ortaya çıkardı
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda bir roman değil, bir insan tanımış gibi hissedersiniz. Victor Hugo’nun Sefiller’i işte tam da böyle bir kitap. Sadece bir dönemi değil, insan ruhunun derinliklerini, insan hayatındaki ahlaki dilemmaları gözler önüne seriyor.
Okurken sık sık düşündüm: Bir insan gerçekten değişebilir mi ? Jean Valjean, bu sorunun ete kemiğe bürünmüş hâliydi bu temada. Bir parça ekmek çaldığı için yıllarca cezaevinde yatan bir adamın, iç çatışmaları ile nasıl kendi yolunu bulduğunu izlemekti bu kitabı okumak.
Jean Valjean'ın hikayesini yanında Fantine’in çaresizliği, yoksulluğun insan onurunu nasıl çiğnediğini görüyoruz. Javert 'in kanunlar , adalet ve insan vicdanı arasındaki ikilemlerini okuyoruz.
Cosette’in masumluğu, Marius’un idealizmi, Gavroche’un küçücük bedenine sığan kocaman cesareti… Hepsinin hikayesi sizi içine çekiyor , her biri bir fikir, bir duygu, bir ayna oluyor insan yaşamına...
Kaliteli bir anlatım ,güçlü bir hikayenin yanında kitabın olumsuz yönü ise oldukça uzun anlatımları , betimlemeleri , bazı yerleri atlayarak okudum. 50 sayfa Jean Valjean'ın iç çatışmasını okuduğunuz oluyor. Klasik kitapların tek olumsuz yönü de bu herhalde. Keşke bu kadar uzatılmış olmasaydı. Bir hayat öyküsünü okumak değil de yaşamak isteyenlere tavsiye ediyorum.
