Bir insan kaderin zalimliği veya şartların zorluğu yüzünden düşkünler evine ya da hapse girmez, kirli düşüncelerin be temelsiz arzuların yolunu izlediği için girer.
Kendisini özlemle bekleyen bir insana veya bitmemiş bir çalışmaya karşı sorumluluğunu fark eden bir insan yaşamını asla çöpe atamıyordu. Varoluşunun “neden”ini bildiği için tüm “nasıl” lara katlanabilir hale geliyordu.