Onur Çalışkan
@Onurtde
Öğretmen
Şanlıurfa
Düzce
25 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kilitli Kafa
Bazen hiç adını duymadığın bir kitap bir yerlerden çıkar gelir, okunulması için birileri tarafından sana sunulur. Bu da bana sevgili yol arkadaşım tarafından sunulan nadide eserlerden biri. Bana tavsiye edip önüme sunduğu hiçbir kitapta yanılmadı şimdiye kadar.
Gelelim Kilitli Oda’ya..
Muhtemelen somut olarak kilitli bir odanın ardından gelen, cılız bir sesle biten son sahnede konulmuştu kitabın adı yazar tarafından. Fakat oraya gelene kadar her bir kafanın ayrı bir kilitli kutu olduğu mesajı roman boyunca veriliyor.
Gençlik yıllarına kadar aklına, tarzına, zihnine hayran olduğu arkadaşı bir gün geliyor hayatının her şeyini ona miras olarak bırakıyor.
Her şeyini dedimse geleceğini, geçmişini, çocuğunu hatta karısını. Miras dedimse ölümünden arta kalan bir yaşam değil o, hayattayken arkadaşına bahşedilen bir hayat.
Hayatta olan birinin size bahşettiği hayatı yaşarken neyi kafanızdan asla çıkaramazsınız? Cevabını bildiğiniz bu sorunun odak noktası olduğu bir maceraya ortaksınız artık.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İsimsiz
Bir kitapçının elime tutuşturmasıyla başladı İsimsiZ ile tanışmam, aylarca da kitaplığımda durdu kimsesiz. Derken zaman geçti, okunacaklar bitti, elime aldım söyle bir bakayım diye bu kitabı, okudum, okudum, okudum… Bir baktım 60’lı sayfalara gelmişim ve birkaç güne de sonu getirdim. Yer yer eleştirdiğim kısımlar oldu, yer yer mantığıma uymayan kurmacalar ama velhasıl kitap kendini meraklandırarak okuttu. Bir kitap kendini ısrarla okutuyorsa yazarına saygı duymak bize düşen borçtur.
Martin’in Sınıfı Kalmadı!Edebiyat
Ahh Martin!
İnsanın doğumu ve ölümü arasındaki yaşam denilen grafikte ne çok iniş çıkışların oldu. Bir insan dipten zirveye nasıl bir anda gelirmiş, yıllarca hayali kurulan zirvede oturup şöyle bir aşağı baktığında dibin de dibini bu noktadan daha da net görürmüş. Hatta zirvede pek oturanlardan da değilmiş Martin. Bunu bize yaşadığı üç beş senede göstermiş oldu kendileri.
Herkes farklı bir açıdan bakmış bu romana elbet. Karakter analizleri de yapılmış, haklı-haksız herkes bu yargılamadan nasibini almış. Kimine göre her insan hayata bu şekilde inançla tutunabilir miymiş? Kimine göre Ruth pişman olduğuna bizi ikna edemez miymiş? Kimine göre de yıllardır hayalini kurduğu an geldiğinde etrafındaki herkese iyilik meleği kesilen Martin vehim bir sonla bize böyle bir hüznü mü reva görmeliymiş? Herkesin şahsına münhasır yorumları olması gayet tabii ve çok da güzel.
Romanda benim de aklımı hep şu kurcaladı: Sınıf ayrımı!
İnsan bir yere aitse eğer oradan tahayyül dahi edemeyeceği başka bir sınıfa da geçse burada barınma ihtimali hayli zayıf görünüyor. Martin’imiz bunu yaptı hatta başarılı da oldu ama hücrelerine sirayet etmiş sınıfı onu hep kendine çağırdı. Bir müddet sonra içinden geldiği topraklar da onu kabul etmedi ve sonunda roman boyunca sınıf atlama çabasındaki Martin karşımızda sınıfsız, etten, kemikten, pür-ü pak kalakaldı. Aslında öyle bir düzen kurulmuştu ki ya o sınıftan ya da bu, üçüncü bir seçenek yok. İşte ondandır ki kahramanımız kendini serin sulara bıraktığında hayatında tadamadığı rahatlamayı ölüme kulaç atarak tattı.
Bozkırda Hep Bir Kıvılcım
Kim okurken pusatlanmadı?
Kim Bozkurt acıktığında mutfağındaki azığından vermek istemedi?
Ve kim sayfayı çevirirken bozkırın kokusuyla esrikleşmedi?
Her kitap insana farklı bir dünya açarken bu kez atanın anlattığı ana yurdu gezmenin bahtiyarlığına kavuştuk. Yazın bozkırda sararan ot da bizimdi, kışın aşılmayan karlı dağlar da.
Kür Şad’ın savaştığı nehirden daha yeni su içtik. Işbara’nın obası şu karşıki düzlükte.
Onbaşı Pars atıyla önümden geldi geçti.
İhtiyar demirci hâlâ demir dövmekte.
Hızlı hızlı okuyorum, duruyorum, düşünüyorum; kulağımda gâipten sesler duyuyorum.
Türk budunu senin ilini, töreni kim bozabilir?
Okuyorum, okuyorum.
Damarlarındaki asil kanda mevcut olan kudret sana hem ildir hem töredir.
Okumak yetmiyor artık yaşıyorum.
Ufuksuz bozkırlarda sevinçle at biniyorum.
Kitap biter, pusat düşer, at kaybolur ama bozkırın ateşi asla sönmeyecek.
Atsız yazmış, yaşatmış. Ruhu şad olsun.
Görünmeyen Görünenler…
Distopik dünya perdesinin aralanarak bizi içine hapsettiği satırlar topluluğu… Bolca kan, şehvet, kavga içerir.
Yaratılabilecek en dehşet sokaklardan birinde Alex’le olan gezintiye belki de çoğumuzun midesi tepki verecektir. Ama aynı romanın diğer bölümünde aynı tepkisel mide rahatsızlığını bu kez ana karakterimizde görüyoruz. Hem de karıncayı incitmeyecek tarzda şiddete karşı bir karakter olarak. Sonunda tekrar “adam bizim adam”… Kan bir kere değdiyse dişine bırakamazsın avcılığı, ardında av olma hali kesin gözükse dahi.
Bizim halk edebiyatında devriye diye bir tür vardır. Doğduk, büyüdük, öldük. Başladığımız yere geri döndük. Alex’te de durum bu aslında. Gitti Aptalof, geldi Öküzof.
Burada iğrençliklerin uç noktasından bahsetmek istemiyorum. Bugün tüm “Bu da olur mu?” dediğimiz bütün iğrençlikleri bazı insanlar bazı coğrafyalarda yaşıyor ne yazık. Onları görmezken bu kitapta olan bitene mide suyunuzu ekşitmek pek samimi bir davranış olmasa gerek.
Yazar kesin bir yer-zaman belirtmediği için distopik deyip geçmek ne kadar kolay değil mi? Aslında Burgess bize demiş ki, “Alın size hikâye, gidin istediğiniz zamana ve mekana bürüyün.”