ʚsimaɞ
@Ooopitipiti
*. : ｡✿ * ﾟ * .: ｡ ✿ * ﾟ * . : ｡ ✿ *.: ｡ ✿ * ﾟ * . : ｡ ✿ *
Hemşirelik
Üniversite Öğrencisi
29 Temmuz
64 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
-Spoiler içerir1000Kitap
Böyle sıcak bir kitap okumayalı uzun zaman olmuş. Kitap hakkında hiç bir bilgi ve öneri almadan görüp konusu dikkatimi çekmesi üzerine almıştım ve iyiki de almışım. İsimsiz Kafe, hayatın anlamını ve insanların yaşam amaçlarını sorgulamalarını anlatan düşündürücü bir kitaptı. Kitapta ana karakter günlük işlere giderken bir gün verdiği kararla bir kafe sahibi oluyor tabi aklında olumsuz düşünceler ve önüne çıkan engellere rağmen çevrede insanların ve esnafların boş zamanlarını orda geçirdiği ve herkesin benimsediği bir yuva haline geliyor. Özellikle yazarın orda oturan müşlerin konuşmaları ara ara bi bölüm olarak yazması çok hoş ve ince bir ayrıntıydı ve bu ayrıntı kitabı daha çok sıcak hale getirdi. İlk defa kitapta altını çizdiğim cümleler değil altını çizdiğim bölümler oldu. Çok akıcı ve anlaşılır bir dille yazılan kitabı bi tık fazla benimsemiş olmam gerek ki sonda kafenin kapanışı beni bile üzdü ve o partide bulunmak istedim. Kısa bi kitap ve karakterlerin yaşadıklarını yüzeysel anlatsada yazar koca bi bölgenin insanlarıyla seneler geçirmiş gibiyim...
Reklam
Bu aralar yeğenim sayesinde çocuk kitaplarına öncelik verdim. Yeğenime yeni aldıkları "Annemin Çantası" uyku vaktinde yeğenimin bu kitabı bana okur musun demesiyle tanıştım. Kitap, bir anne elinden geçtiği o kadar belli ki. Kitabı okurken gözlerim doldu ve bitince de aklıma annem gelip bi güzel ağladım ve gidip anneme sarıldım. Kitap sanki benim annemi anlatıyordu. Anneminde deri kahverengi bir kol çantası vardı. Gezmeye gittiğimiz zaman istediğim herşey o çantanın içinde mevcuttu. Oyuncaklarım, yeni giysiler, yemekler, yara bantları, şekerler ve bir o kadar da sayamadığım onca şey o küçücük çantanın içini sığmıştı. İçindekilerlede bitmiyordu, bir geminin yelkeni olamasada uykum gelince her yerde uyuyabileceğim dünyanın en rahat yastığına dönüşüyordu. O yazıları toplasan bi sayfa bile etmiycek bu çocuk kitabı beni çocukluğuma, büyümek istemediğim, hayatta istediğim herşeyin o küçük kahverengi çantaya sığabildiği zamanlara götürdü. Bu kitabı çocukların ve küçükken annesinin çantasına hayranlık duyan her yaştan insanın okumasını hatta kütüphanesine eklemesini öneririm. Bende birazdan kitabı yeğenimden kaçırıp evime kütüphaneme eklemek için sabırsızlanıyorum.
Spoiler içerir!!
Büyük bir heves ile alıp başladığım kitap malesef ki yarısına gelmeden heveslerim söndü. O kadar çok övülmüştüki. Meğer övülen alttan verdiği mesajmış. Ben yazarın daha çok karakterlerin iç dünyasına girmesini bekliyordum fakat yazar iç dünyaya girmeyi koklatıp devamını trajikomiğe bağlamış.
Beni kitaptan iten bir diğer güç ise yazarın yazı stili. Diyalogların aralarına kendi cümlerini eklerken diyalogtan uzaklaşması ve sonra hiç birşey olmamış gibi geri dönmesi çok fazla karışıklığa yol açtı bazen kişiden kişiye bile atlaması okuma kolaylığını zorlaştırdı yazarın yazı stilini çözene kadar zaten kitap bitti.
Ve beni en çok üzen ve "yok artık" dediğim bir sona sahip. Mutlu, hep şarkı söyleyen, herkesi hayata bağlayan Alan'in intihar etmesi. Evet keşke etmeseydi ailesini ve etrafındaki kişileri hayata geri kazandırdıktan sonra ailesiyle zaman geçirmesini beklerdim. Fakat babasının dediği gibi o İntihar Dükkanına ait değildi sadece İntihar Dükkanı sahipleri intihar edemezdi. Ama o ilesini hayata kazandırdıktan sonra kendi görevinin sona geldiğini düşündü. Onun görevi sadece ailesine hayat vermek değil tüm İntihar Dükkanı müşterilerinede hayat vermeyi kendine görev bilmişti.
En son söylemeden edemiycem yazarın intihar yollarını okurken hayal dünyasına şapka çıkardım...
