Dilerim ki, acımız geçene, dinene kadar, acele etmeden, her şeyin bir zamanı olduğuna güvenerek kendimize destek olur, iyi bakarız bundan böyle.... Şefkatle.
“Gittikçe artıyor yalnızlığımız,” demişti şair. Ben de çok yakındım şiirlerimde yalnızlığımdan. Neydi hayal kırıklıklarımız?
Niye yalnızlıktan kaçıyoruz?
Yalnızlığın insanı geliştiren, yücelten hoş yanlarının da olduğunu neden anlamak istemiyoruz, anlamaya çalışmıyoruz?