Reklam
Kitaplık, aslında insanın zihninin vitrini gibi. Kimi bakıp “Hepsini okudun mu?” diye sorar; oysa mesele hepsini okumak değil, biriktirmek, izlemek, zamanın akışına tanıklık eden satırları evinde konuk etmektir.
Bazı kitaplar okunmak için değil, elde tutulmak, gerektiğinde açılıp tek bir cümlenin altını çizmek, bir anıyı canlandırmak için vardır. Bazılarıysa henüz okunmadığı hâlde insanın zihninde şimdiden yer etmiş olur: “Bir gün sıra sana gelecek” diye fısıldar.
Biriktirmek, yalnızca nesneleri değil; hayalleri, ihtimalleri, beklemeleri de saklamaktır. İzlemekse bu birikimin insanın gözleri önünde birer manzaraya dönüşmesini.
Dolayısıyla “Hepsini okudun mu?” sorusu bana artık naif bir yanılgı gibi geliyor. Asıl mesele, kitaplığın karşısına geçip o sessiz kalabalığı seyredebilmek. Çünkü her raf, bir yazarın zihnine açılan pencere; her kapak, zamanı aşan bir davetiyedir.
Pazar günleri benim için işte tam da bu: kitapların arasında dolaşmak, okumadıklarımı da okuduklarım kadar sevmek, biriktirmenin ve izlemenin keyfini sürmek.
Elif
Bunu çoğu insanın anlayamıyor olması ne acı… bu müthiş histen habersizler. “Sessizliği izlemek” güzel anlatmışsınız.
öyle bi içimden geldi :)1000Kitap
Erkekler kadınlarda gördükleri yaşam enerjileri için onları severler. Birlikte olur ve tüm enerjiyi emerler, sonrasında ise kadına sana ne oldu neden artık neşeli değilsin derler. Çoraklaştırdıkları topraktan mahsul beklerler.
Pisiliokur ❥ isimli okura yanıt verildi
Elif
@Sinan1234 doğrudur