Orhan D. Tanşeknay
@Ordonay
Kendimi bir kaç cümleyle anlatmak kadar sevmediğim çok az şey vardır.
İnsan Terbiyecisi
Eh işte
Mersin
Kahramanmaraş, 11 Aralık 1985
53 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bana, beni öyle güzel anlattı ki kitabı sürekli şaşırarak okudum. Adeta Oruç ARUOBA senin geçtiğin yollardan ben de geçtim, çektiklerinin çoğunu çektim. Bu kaygıların, korkuların tadını ben de biliyorum evlat, yalnız değilsin diyerek başımı okşadı. Seneler sonra kendime bir başucu kitabı buldum. Bir çok defa da nasıl bu zamana kadar okumadığıma hayıflandım. Tanışmamız geç oldu ama harika oldu.
Reklam
Kendimi kitap inceleme konusunda yetkin bir kimse olarak görmüyorum. İncelemeden ziyade tavsiye niteliğinde bir yorum diyebiliriz. Dave Gurney okuduğum kitaplar içinde kendime en yakın hissettiğim karakter diyebilirim. Çok zekiyim, üstün gözlem yeteneklerim var demeye çalışmıyorum. Adamın eşiyle ve diğer insanlarla ilişkisi, iletişim kurma şekli, içinden geçirdiği düşünceler, davranışları, soğuk tavırları vs. benim düşüncelerim ve davranışlarımla epey örtüşüyor. Bu yüzden Dave'i okumak benim için ayrı bir keyif. Bu kitabı ve öncekileri okumak, paralel evrenlerden birinde ne vaziyettim sorusunun cevabını görmek gibi bir deneyim. Umarım daha çok kitabı gelir.
Biraz kitaptan da bahsetmek gerekirse polisiye gerilim türü kitaplar bir bakıma ustaca hazırlanmış bir bulmacayı çözmeye benzetilebilir. John Verdon gerçekten insanı zorlayan, tahmin edilmesi zor olaylar kurguluyor. Sonunda kıyak bir şaşkınlık sunuyor. Her ne kadar tahmin edilebilirlik benim açımdan problem teşkil etmese de bunu önemsemesi muhtemel insanlar elbette ki vardır. Kitabı okurken yazarın zekasına ve bunu kullanış şekline saygı duymamak elde değil. Buraya kadar okuma sabrına sahip insanlara iyi okumalar diliyorum.
İncelemem kitabı okumayan insanların kitaptan alabileceği tadı azaltma ihtimali olan cümleler(spoiler) barındırabilir. Minik şakamızı da yaptık. Gerçi yazar hiç bir şeyi gizlemediğiden ve olay örgüsü gayet tahmin edilebilir olduğundan pek spoiler verme kaygısı taşımıyorum.
Douglas Jeffers ilginç bir karakterdi. Kendisinin monologlarını okumak keyifli, ilginç bir tecrübeydi. Yer yer, kötülüğün gözüne bakıyormuşum gibi hissettirdi. Kitabın sonunda yaptığı şeyi de abes buldum. Bu kadar kendini beğenmiş, tanrı kompleksli denebilecek adam öleceğini düşünüp intihar etti. Yöntem olarak da okyanusa açılıp botu batırmayı seçti. Galiba rahmetli şiir gibi yaşadım, şiir gibi öleyim. Arkamdan bu dünyadan bir Douglas geçti desinler, diye düşündü son anlarında. Yazar gerçekten karakterden ayrılmak istememiş, kahraman gibi ölüm hazırlamış, hayret ediyor insan.
Anne Hampton(Boswel) karakterini hiç çözemedim. Eline bir sürü fırsat geçti. Sonunda öleceğini bilmesine rağmen kaçma girişiminde bulunmadı. Araba yarışı izlemeye, spor müsabakası izlemeye bile gittiler birlikte gayet kaçabilir, adamı yakalatabilir, kendisini kurtarabilirdi. Stockholm sendromunun böylesi karşısında saygıyla çömeliyorum. Adamın ne ilginç hikayesi var elinden kurtulabilirsem ömür boyu anlatacak ilginç anı sıkıntısı çekmem düşüncesiyle olan bitene katlandı. İlk kitabını da biyografi türünde aradan çıkarmış oldu. Uyanık kız vesselam.
Martin ve Mercedes alışık olduğum, hiç ilgimi çekmeyen karakterlerdi. Martin'in abisinin katil olduğunu öğrenmese terapi grubundaki sapıklara soracak sorusu olmaması ABD'de devlet memurluğunun bizdekine benzerliğinin nişanesi gibiydi. Mercedes'in onca yaşadığı şeyden sonra intikam peşine düşmesini anlayışla karşılıyorum. "Bir Douglas'ı elimden kaçırdım gözü diğer Douglas'lara diktim"
