Yazar:
John Katzenbach
Çevirmen:
Ender Nail
Tahmini Okuma Süresi:
15 sa. 6 dk.
Sayfa Sayısı:
533
Basım Tarihi:
Temmuz 2019
Yayınevi:
Koridor Yayıncılık
ISBN:
9786057572240
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
En sevdiğim yazarlardan birisi olan John Katzenbach'ın "Sıradaki Sensin" adlı ilk kitabının ardından yazdığı "Seyyah", bir başyapıt olma yolunda giderken finalde bu şansını tamamen kaybediyor, ya da bu kitaba biraz zorlayarak kusurlu bir polisiye başyapıtı da diyebiliriz belki.
Katzenbach kitaplarıyla ilgili yorumlara, incelemelere bakarken okurların genelde sıkıldığını, bekledikleri heyecanı bulamadıkları gibi şikayetler okuyorum. Katzenbach için suçun ve polisiyenin heyecanı değil, suçlunun ve kurbanların psikolojisi ve duyguları önemli. Suçlunun kim olduğu ya da nasıl yakalandığı değil bütün o süreç boyunca yaşananlardaki duygular, kimlik karmaşaları, kırılmalar, dağılmalar ve hayatta kalma arzusu önemli. Bu yüzden Katzenbach polisiye eserlerdeki hızlı kurgudan uzak bir yazar, benim okuduğum en hızlı kurgulu eseri "Profesör" bile bir çoğuna sıkıcı gelmiş, okuduğuma göre. Aslında Katzenbach bir edebiyat yazarı ve eserleri edebiyat barındırıyor, ancak popüler polisiye ile iyi edebiyat arasındaki gelgitlerde hem güzel edebiyat örnekleri hem de vasata yakınlaşan örneklerle (Kızıl 1-2-3) bir yerlerde geziniyor. Kimlik karmaşası, kimliğini kaybetme ve yeni kimliklerle, suçla var olabilme gibi temalar üzerinden yazdığı eserlerinde bu iki yakadan çeşitli örnekler okumak mümkün.
"Seyyah" finaline kadar çok büyük oranda dört dörtlük gidiyordu ve hakikaten bir başyapıt olduğuna emin olmuştum. Dört karakter üzerinden olayların gelişimi, karakterlerin duyguları ve bütün temel çatışma noktalarının önümüze konması açısından Katzenbach'ın bir diğer başyapıtını mı okuyorum yoksa diye düşündürdü beni. Ancak psikiyatrist karakterimiz Martin'in Kayıp Çocuklar terapisi Hollywood kokuyor, bu ilk sıkıntılı noktaydı. En kötüsü ise finalde yazarın iç seslerle donatarak dört dörtlük
Geçmişin girdabindan acıarından itilmisliginden yüz dönülmüslügünden payını alan çocukların yetişkinliklerinde yaşadıkları ve yasattiklari acımasızliklari anlatan psikolojik bir romandi... Güzeldi akiciydi kesinlikle okunmaya değer..
Aşırı, aşırı detay içinde boğdu beni bu kitap. Fotoğraf çekiyor diye karakter, diyaframdan enstantaneden bahsediyor, ne gerek var yani, bu kadar gereksiz detay, betimleme derken konudan sapıyor.
Üstelik sonlarında iki sayfada bir, 16 sayfa boş basılmış. Yani bunca zaman bunun için mi dayandım ben? :/
Müthiş bir hikayeydi , gerçekten iyi bir polisiye yazarı olduğunu anladım . Hikaye ortada belli oluyor ondan sonra olanlar daha da merak konusu. Bu kitabın bu kadar güzel çıkması sürpriz oldu açıkçası
her yazarın mutlaka kötü bir eseri olmalı mı sorusunun cevabı olan eser. katzenbachın en az beğendiğim ve gereksiz bulduğum eserini ne yazık ki çok yaratıcı bulamadım.
Heyecanlı, gerilimi yoğun, ilgi çekici kurgusu ve bol sürprizli polisiye okumak bu son zamanlarda oldukça zorlaştı. Neyi okusam hayal kırıklığı. Hep bir seri katil, peşine düşen polisler ve polislerin aile hayatı. Hepsi de mutsuz, depresif. Maalesef yazarlar bu konuya takılı kalmış. Bunun ötesi yok, farklı bir kurgu yok. Yanlış zamanda yanlış yerde olan insanlar, kötü insanlar, seri katiller, eline silah alıp peşine koşan çaylak polisler bazen de olağanüstü yeteneklere sahip abartılı cesur polisler. Karakterler, mekanlar, olaylar aynı. Peki söyleyin bana, son bir yılda kaç iyi polisiye okudunuz? Eminim cevabınız bir elin parmaklarını geçmez.
Yazar bu kitapta kötülüğün doğasını anlatıyor, seri katilin beynine girip düşüncelerini aktarıyor. Evet karakterler ilgi çekici, seri katilin karanlık dünyasına adım atıyoruz, onun acımasız planlarına ortak oluyoruz, psikolojik gelgitlerine tanık oluyoruz ama bu yeterli olmamış. Artık bitse de kurtulsam dedirtti bana. Çünkü psikolojik tahlilleri yaparken yazar o kadar çok o kadar çok derine inmiş ki, boğulmamak için kendimi mücadele ederken buldum. Kurgu bildik, sürpriz yok, heyecan da yok.
Bu yazarın başka kitaplarıni da okumuştum, kitaplarını gercekten beğenmemek elde değil. Polisiye gerilim kitaplarıni severim ve bu yazar da bunu kesinlikle çok iyi başarıyor. Yazar kendi deyimi ile bir seri katil romancisi. Bu şekilde anilmanin iyi mi kötü mü olduğunu bilemedigini ve bazı suçluların evinde bu kitabının bulundugunu, sayfalarının okunduğunu, katlandığını öğrendiğinde kendini tuhaf hissettiğini söylese de; bundan kaçışi yok aslinda. Yazar suçlu psikolojisini o kadar iyi anlatıyor ki bu şekilde anılması çok doğal. Kitaba gelirsek farklı farklı başka katilleri taklit eden ve kendisi ile herhangi bir bağı olmayan tesadüfen bulduğu insanları öldüren bir seri katil kahramanımız yakalanmamakla övünen ve yakalanmamak için büyük çaba harcayan biri. Diğer kahramanımız seri katilin kardeşi ve tıp okumuş suçlularla ilgilenen bir terapist. Tabi bir de polisimiz var ki seri katilimiz yeğenini öldürdüğunden mesele iş olmaktan çıkıp kişisel intikam halini alıyor. Son kahramanımız ise bir üniversite öğrencisi ve katilin psikolojik ve fiziksel şiddeti sonrası mecburen katile yardım eden bir kız. Ve tabi ki olaylar tüm kahramanlarımızı birbirine bağlar. Teşekkürler Katzenbach ve hoş geldin yeni kitap.
Seyyah'ı da zevkle okusam John Katzenbach’in diğer kitaplarından bir tık geride kaldığını da belirtmeden edemeyeceğim.
Dedektif Mercedes Barren bu sefer farklı bir olay için uyandırılmıştır. Yeğeni bir cinayete kurban gitmiştir. Kendilerinden birisinin akrabası öldürüldüğü için polis daha sıkı çalışarak başka öğrencileri de kampüste öldüren bir seri katili yakalar. Kitabın ilk 100 sayfasında katil yakalanınca ne olacak diye düşündüm. Çok erken değil miydi katilin ortaya çıkması için. Polis katili yakaladığını düşünürken bazı kanıtlar yeğenini bu katilin öldürmediğini düşündürür Merce'ye. Kendisine ne cinayet masası ne de amiri inanır Merce'ye. O da izin alıp gayri resmi olarak kendi araştırmasını yapmaya başlar.
Diğer tarafta da kadınları öldüren bir katil vardır. Tüm seri katiller gibi kendine güveni tam ve bir narsist. Yakalanmayacağını düşünüyor çünkü en ince detayına kadar planlıyor ve asla planından şaşmıyor. Artık kendi hayat hikayesinin yazılması gerektiğine karar veriyor. Çünkü o kendi çapında çok zeki olduğunu düşünüyor ve insanların hikayesini ve yaptıklarının detaylarını öğrenmesini istiyor. Bütün seri katiller benzer değil midir? Yaptıkları ile gurur duyarlar ve yakalanmadıkları zaman da bir süre sonra sıkılıp yaptıkları ile övünmek ve herkesin yaptıklarını öğrenmesini isterler. İşte o da biyografisini yazdırmak istiyor. Bunun için de ince eleyip sık dokuyarak istediğine en uygun olduğunu düşündüğü kişiyi kaçırıyor...
Bir yandan Merce'nin araştırmalarını okurken diğer taraftan da katilin yaptıklarını okuyor ve adım adım sonuca doğru yaklaşıyoruz.
Kitabı büyük bir ilgiyle okudum. Sanırım sonundan dolayı bir tık geride buldum kitabı. Farklı bir şekilde sonuçlanacağını umut etmiştim.
İlk sayfalarında bu kitap bitmez diye başlayıp gözümü kirpmadan bitirdim..her kelimesi her cümlesi apayrı bir hayal gücünün eseri.harika bir kitap daha bitti..
İncelemem kitabı okumayan insanların kitaptan alabileceği tadı azaltma ihtimali olan cümleler(spoiler) barındırabilir. Minik şakamızı da yaptık. Gerçi yazar hiç bir şeyi gizlemediğiden ve olay örgüsü gayet tahmin edilebilir olduğundan pek spoiler verme kaygısı taşımıyorum.
Douglas Jeffers ilginç bir karakterdi. Kendisinin monologlarını okumak keyifli, ilginç bir tecrübeydi. Yer yer, kötülüğün gözüne bakıyormuşum gibi hissettirdi. Kitabın sonunda yaptığı şeyi de abes buldum. Bu kadar kendini beğenmiş, tanrı kompleksli denebilecek adam öleceğini düşünüp intihar etti. Yöntem olarak da okyanusa açılıp botu batırmayı seçti. Galiba rahmetli şiir gibi yaşadım, şiir gibi öleyim. Arkamdan bu dünyadan bir Douglas geçti desinler, diye düşündü son anlarında. Yazar gerçekten karakterden ayrılmak istememiş, kahraman gibi ölüm hazırlamış, hayret ediyor insan.
Anne Hampton(Boswel) karakterini hiç çözemedim. Eline bir sürü fırsat geçti. Sonunda öleceğini bilmesine rağmen kaçma girişiminde bulunmadı. Araba yarışı izlemeye, spor müsabakası izlemeye bile gittiler birlikte gayet kaçabilir, adamı yakalatabilir, kendisini kurtarabilirdi. Stockholm sendromunun böylesi karşısında saygıyla çömeliyorum. Adamın ne ilginç hikayesi var elinden kurtulabilirsem ömür boyu anlatacak ilginç anı sıkıntısı çekmem düşüncesiyle olan bitene katlandı. İlk kitabını da biyografi türünde aradan çıkarmış oldu. Uyanık kız vesselam.
Martin ve Mercedes alışık olduğum, hiç ilgimi çekmeyen karakterlerdi. Martin'in abisinin katil olduğunu öğrenmese terapi grubundaki sapıklara soracak sorusu olmaması ABD'de devlet memurluğunun bizdekine benzerliğinin nişanesi gibiydi. Mercedes'in onca yaşadığı şeyden sonra intikam peşine düşmesini anlayışla karşılıyorum. "Bir Douglas'ı elimden kaçırdım gözü diğer Douglas'lara diktim"
Yazar Hakkında
John KatzenbachYazar · 11 kitap
Amerikalı popüler bilim-kurgu yazarı.
