Emirhan Alp
@Ordorversia
Şu anda okuduğu kitap
Emirhan Alp
, 2022 okuma hedefini ekledi.2022 OKUMA HEDEFİ
10/20 kitap - %50 tamamlandı
10 kitap okudu
20 kitap
2.428 sayfa
0 inceleme
3 alıntı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsanın yapabileceğini sandığı potansiyeliİnsan ve Duygular
1984... ( Dikkat spoiler içermektedir.)
George Orwell tarafında kaleme alınan distopik roman başta diktatör bir rejimi konu alsa da sayfalar ilerledikçe kitabın daha felsefik bir yönünü görmüş oluyoruz.
Winston adlı ana karakterin yavaş yavaş bir şeyleri fark edişini ve uyanışını görüyoruz. Bu sistemin ilginç yanı her ne kadar diktatör bir sistem olmasına rağmen insanlar bu sistemden mutsuz değil.Bu sistem insanların beynini manipüle ederek yapabilecekleri aktiviteleri yok ederek monoton hayatlarını yaşamalarını sağlıyor. İnsanların bu sisteme baş kaldırmamalarının diğer bir sebebi de insanları aptallaştırmalarıdır. İnsanları korku ile yönetmeye çalışan bir sistem...
Winston olaylar ilerledikçe, yalnız olmadığını fark ettikçe daha da cesurlaşıyor ve sistemi yok etmek için her şeyi göze alıyor. Ona ne yaparlarsa yapsınlar geri adım atmayacağını düşünüyor ve bunda haklı sebepleri de yok değil.
Winston'un bana göre burada yaptığı en büyük hata acıyı küçümsemesidir. Acıyı çekilmesi gereken küçük bir bedel olarak görüyor. Ama yanıldığını çok kötü bir şekilde fark ediyor. En son 101 numaralı odaya gittiğinde bütün çekilen acıların boş, gereksiz olduğunu anlıyor. Burada gösterilen olayın daha ufak versiyonu daha kitabın başlarında '' İki Dakika Nefret'' olayında gösteriliyor. Winston'un acı karşısındaki durumu burada ufak bir şekilde gösteriliyor.
Sonuç olarak bu distopik romanın bize anlattığı fikir, insanoğlunun acı karşısında zayıflığıdır. İnsan sandığımızdan daha zayıf canlılardır ama bu düşünce beynimiz tarafında manipüle ediliyor. Acıyı hafife almayın. O bizim yaşadığımızın kanıtıdır.
öğrenilmiş çaresizlikİnsan ve Toplum
Tek bir cop darbesinin bu kadar acı vermesi olacak şey değildi! Işık dağıldığında, ikisinin tepesine dikilmiş; kendisine baktığını gördü. Muhafız gülmekten kırılıyordu. En azından bir soru yanıtını bulmuştu. İnsan hiçbir zaman, hiçbir nedenle acısının artmasını isteyemezdi. Olsa olsa acısının dinmesini isteyebilirdi. Dünyada fiziksel acı kadar kötü bir şey olamazdı. Felç olmuş sol kolunu tutarak yerde kıvranırken, acı karşısında kahramanlık taslanamaz, asla kahramanlık taslanamaz, diye düşünüp duruyordu.
