Ay üzü aydan işığlım özüm heyran özüvə,
Gecə röya kimi gizlincə qonaydım gözüvə.
Mən dedim güzgü üzün görsə həsəddən sınacaq,
Onda üz var ki müqabil dayanıbdır üzüvə.
Ey könül getdi vüsal dəmləri həsrət gəldi,
Yenə bundan sonra vur bir başuva bir dizüvə.
Nazəninlər kimi naz ilə gedəydin məndə,
Qoxlayıb torpağı mirvarilər səpəydim izüvə.
Ey könül yıxdı səni zülf ilə ruh sevdası,
Günün olsun qara qatdın gecəvü gündüzüvə.
Hüsnün ilə elə ecaz eləyərsən peyda,
Mələkut əhli təhəyyürdə qalar möcüzüvə.
Zahida eşqisiz iman ilə təqva boşdur,
Qorx ki bir şey verən olmaz bir ömür pəhrizüvə.
Ey vüqar istəsən hərgah əbədiyyət tapasan,
Eşqə qərq ol ki fəna yelləri dəysin sözüvə.
Vüqar Paşayev