Orxan
@Orxan00
Ölümdən daha qorxulu həqiqətlər var bu həyatda.
Əlbətdə, adi bir yolçu mənim gülümə baxıb fikirləşə bilər ki, oda eynilə sizlərə oxşayır. Ancaq o tənha gül sizin hamınızdan mənə daha əzizdir. Bir halda ki, onu məhz mən sulamışam. Sizləri yox, məhz onu şüşə örtüklə örtmüşəm. Məhz onun şikayətlənməsinə, özünü öyməsinə və hətta bəzən susmasına da mən qulaq asmışam. Çünki, o, mənim qızılgülümdür, özümündür.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
-Bəs ulduzlar kimindir?,-deyə biznesmen narazı halda etiraz etdi.
-Bilmirəm. Heç kimin.
-Elə isə onlar mənimkidir. Çünki, bu barədə ilk düşünən mən olmuşam.
Bəlkə də sevmişdim. Ancaq xəyallarımdakı insanı. Hər gözümü bağladıqda üzünü görürəm. Bilirsiz məni indiyənədək heç qovumayıb, bəzən özü gəlir heç çağırmıram, qəhər boğazımı tutanda, səsim çıxmayanda.Xoşbəxt, bədbəxt olduqda ağlayıb gülmürəm. İlk həyacanımı itirməyim deyə. Xəlvətə çəkilib gözümü bağlayıb sanki onunla danışırmışam kimi göz yaşım qurtarana qədər ağlayıram, eynilə xoşbəxtliyimi ona saxlayıram. Axı onu yaradanda mənəm, yaşadanda.
. Məndən kiminlə danışdığımı soruşsalar özümü dəliliyə vururam. Onsuzda məni burda dəli kimi tanıyırlar. Olsun qoy belə olsun, bu mənə daha çox sərf edir. Kiməsə izahat verməli olmuram. Axı başqaları onun haqda bilsələr məndən ala bilərlər. İnsanlar belədir hər şeyə zorla yiyələnmək istəyirlər. Amma mən bilirəm onlar onu yaşada bilməzlər. Qəfəsə salmaq istəyəcəklər, bu dəhşətdir. Elə bilirsiz edə bilməzlər. Axı çoxumuzun düşüncələrini qəfəsə salıblar. Hə birdə deyim bu tək düşüncə deyil, bu düşüncənin maddi halıdır. Bundan o tərəfi məndə bilmirəm mən axı dəliyəm ha-ha-ha
Mənim kimi düşünmək üçün gərək səndə dəli olasan.
Mənə bir söz deyəndə sanki mənim sözlərimi düşüncələrimi mənə deyir. Bəlkədə elə o mənəm. Yox yox mən ola bilmərəm. Axı o dəli deyil, çünki fani olmadığını bilir, nə istəyini bilir, heç başa düşə bilmirəm normal insanları özləridə bilmirlər nə istədiklərini.
Onun qəzəbi belə payız küləyi kimidir. Məni yoran pis xatirələri quru yarpağlar kimi üstümdən atır.
Ancaq bu gün axşam onu öldürəcəm, yox bu fikirlər mənim necə ağlıma gəlir. Hə yadımdan tam çıxmışdı axı mən dəliyəm hər bir şey düşünə bilərəm. O yaşayacaq həmdə sonsuza qədər. Mən düşüncə olacam. Onun yanına gedib sonsuza qədər düşüncələrdə yaşayacıq.
Hisslərin Qisası.
Hər qaranlıq gecənin bir aydın səhəri var deyirlər. Kimsə gecənin nə qədər olacağını deməz. Hər bir şeyin sonu qaranlıq və mənasızdı. Sonun başlanğıc olub olmadığını bilmirəm. Əgər elədirsə başlanğıcda son olmalıdır. Təbiətdə, həyatda, kainatda heç bir fəlsəfə yoxdu. Hər biri bir mexanizmadı, öz işini görür. Sadəcə biz insanlar özümüzü ağıllı göstərməyə çalışırıq. Çoxunun bilmədiyi qəliz sözlərlə cümləmizi bəzəyib sanki nə isə bilirmişik kimi, nə isə axtarırmışıq(qeyd edim axtaran özüdə bilmir nə axtarır) kimi özümüzü məşğul göstərib özümüzü aldadırıq. Bütün canlıların vəzifəsi yaşamaq və çoxalmaqdı. Burda axı necə fəlsəfə axtarmaq olar. Günəş, təbiət, ay, hər birinin öz vəzifəsi var. Bizlər niyə həyatı bu qədər qəlizləşdirməyi sevirik. Sevginin özü belə insanlarda çoxalmağa hesablanıb. Ananın sevgisi uşağı qoruyub böyütmək üçündür. Hər bir canlı sadəcə olaraq yaşamaq istəyir.
Mənasız düşüncələrimi cəm halda birləşdirmişəm. Düzdü dəyişəcəm və daha çox mənasız edəcəm.
Masa arxasında Cabbar onunla üzbəüz oturmuş xəstəhal davranışı ilə və bir o qədrədə solğun sifətli lakin ağ siması qara gözlərinə gözəllik verən həyat yoldaşı Leyla oturmuşdu . Leyla iri gözlərini Cabbara zilləmiş sanki bunlardan bezmiş kimi mızıldadı.
-Nə isə baş verib?
Oğlan-Mən yox mən sadəcə fikirləşiridim. Yaşadığımız bu iztirablar acılar məni üzsədə ancaq möhkəmlədir. Sanki bir söz demək xətrinə dillənən Leyla artıq peşman olmuşdu.
Susmaq bilməyən Cabbar ise yeni söhbətə qızışmışdı.
• Bilirsən mən həyatla o qədər də yaxşı dostlar sayılmarıq, çünki onun nə edəcəyini əvvəlcədən bilirəm. Bunu deyərkən sanki Cabbar özüdə inanırmış kimi ifadələrinə məna qatmağa çalışaraq davam etdi.
-Yox mən ekstrasens və yaxud uzağ görən deyiləm sadəcə həyat həmişə eyni şeyləri təkrar-təkrar edir deyə artıq əzbərləmişəm və bilirəm ki, xoşbəxtliyin ardınca məni qapının kəndarında bətbəxtçilik gözləyir. O bətbəxtçilik ki, məni hər dəfə məğlub edir və məndən hər dəfə bir şey alıb özü ilə aparır.
Əslində mən ümumiyyətlə məğlubiyyətin əleyhinə deyiləm. Bədbəxtçilik nə qədərdə, səndən bir şey alır anlayırsan ki, bu sənin razılığın olmadan olub.Azda olsa bu sənə təsəlli verir.Qələbə isə fərqlidir. Çünki hər qələbədə özünə güvənin dahada artır qürurun sənə heç kimin yaxınlaşdırmır və o, vaxtda insanlara ehtiyacın olmadığını hiss edirsən.Birdə baxıb görürsən ki, artıq yanında heç kim yoxdu. Sanki bir günəş kimi olursan uzaqdan gözəl məğrur görsənirsən lakin heç kəs içində nələrin baş verdiyini bilmir sənə baxanda. Bunları deyərkən əlbətdə Cabbar anlayırdı ki, Leyla üçün bu sözlər əlçatmaz idi.Lakin Leyla bu sözlərdə deyil Cabbarının həvəslə üz ifadəsinə, alnında dərin iz salmış qırışlara