Orxan Mammadov
@OrxanMammad
Özümü dinləyərkən mən belə özüm haqqımda yanılarkən, hətta bəzən nə demək istədiyimi özüm belə başa düşə bilməzkən, kim bilir başqaları məni anlamaqdan nə qədər uzaqdır.
0:59
görəsən müqəddəs olan insanlar ancaq palçıqdan yarananlar idi? ölümlü birinin yaratdığı nə qədər müqəddəs ola bilər, günahkar insanlar günahsız kiməsə həyat verə bilər? o qədər vaxtdı yazmıram ki, artıq cümlələri də bir-birinə bağlaya bilmirəm..insanları itirməkdən qorxmuram, ilk səhvlərindəcə üzümü çevirib gedirəm. səhvi olan insanların törəməsiyik axı, necə səhvsiz ola bilərik. göz yummağı əvvəl azaltmışdım, indi tərgitmişəm. kiminləsə yeni yaxınlıq qurmaq da maraqlı deyil artıq.. təzə tanış olduğum adamların hamısı zəhləmi tökür. o qədər nifrət doluyam ki, elə bilirəm hamı kibirində boğulur, hamı özündən razıdı. elə bilirəm hamı ancaq özünün xoşbəxtliyini istəyir. ancaq özünün xoşbəxtliyini istəyənlərin dünyasında acığa heç kimə yaxşılıq eləmək istəmirsən.. o qədər özümü dünyanın mərkəzində görürəm ki, xətrim hər şeydən əziz gəlir. adama deyərlər xətrinə dəyir, çəkil, divara dəysin. burda niyə varam, bu yolu niyə gedirəm deyə sorğulamağa başladığım ərəfələrdəyəm yenə. çoxdandı bu dərdlərim yadıma düşmürdü. Kimlərəsə zərər verməkdən çox qorxuram, ona görə də gözümə çöp düşür. pis qapıçılar kimiyəm indi - heç kimə qol vurmuram amma rəqib də gözümün yaşına baxmır. vicdan insanın ən böyük düşmənidi. amma neynəmək olar, pislik eləmədiyin insanın qabağına keçib mənə niyə yaxşılıq eləmədin soruşmaq elə yəqin ki, ona pislik eləməkdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dünya o kadar yeniydi ki pek çok şeyin ismi yoktu ve onları göstermek adına elinizle işaret etmeniz gerekiyordu.
Dağınıq otaq.Duygu ve Düşünce
Dünən işdən çıxıb evə gəldim, qapını açdım, evə baxdım “evim evim gözəl evim”, otağa keçib stulda əyləşdim. Bir musiqi açdım “dağılmağa hazırlıq”, bir siqaret yandırdım, otağı izlədim. Külək pəncərədən əsir masadakı kitabı əvəzimə vərəqləyirdi, dünəndən qalmış içki şüşələri yerə səpənmişdi, siqareti söndürəcəyim küllük dolmuşdu, masada bir tək yarıya qədər dolu “jager” qalmışdı, dağınıq yatağımsa qarşımda dururdu. İnsanın yaşadığı yer, yaşadığı ev eyni zamanda məzarıymış. O an düşündüm ki, insanın təkliyi üzünə bu qədər sərt şəkildə vurulmamalıdı. Dağınıq yatağı toparlayan kimsə yox, içməyimə əngəl bir səbəb də yox, pəncərəmi bağlayacaq bir nəfər də yox. Bu qədər yoxluq bəs etməz kimi bir də boşluq əzabı. Maraqsızdı. Musiqi bitdi, yenidən dinlədim, sonra yeni bir siqaret yandırdım, sonra təkrar bir daha. Gözlərini düşündüm yoxluğunu xatırladım. Acı-acı gülümsədim. Əsəbləşdim. Əlim jager’ə uzandı, özümə bir bardaq süzdüm, bardağı içki şüşəsiylə sonra gülüşünlə toqquşdurdum. Sonra səninlə danışdım, hə hə səninlə, yenə bir başqa gülürdün, düzü sən təbəssüm edərdin. Maraqlıdı. İnsan insanla danışa bilməyəndə ya özüylə ya da şəkillərlə danışır. Unutdum söyləməyi, bir də masada iki fındıq vardı.
03:33
Benjamin Fraklin deyir ki, elə həyat yaşa ki, yazılmağa dəyər olsun, ya da elə yaz ki, oxunmağa dəyər olsun. Yazacam.
Səni unudacam. Bir gün heç olmamışcasına silib atacam səni. Bəlkə aylarla, bəlkə də illərlə ağrı içində heçliyə həbs olunacam, amma unudacam səni. Bəlkə heç ummadığım anda səni xatırladan bir mahnını eşitmək gözlərimi yaşardacaq, bəlkə də sənin olduğun torpaqlara ayaq basmaq ürəyimdəki külləri alovlandırmaq kimi olacaq, amma unudacam səni. Həm unutmaq dediyin nədir ki, insan ki özünü aldatmağı çox asan bacarandır. Mən də yavaş-yavaş özümü inandıracam, səni unutduğuma inandıracam, yaxşı olduğuma inandıracam, nə bilirsən bəlkə bir gün həqiqət olacaq. Sən kimsənki sanki. Səndən məni çıxsaq heç kim. Durduq yerə ağlamaların, saatlarla boş bir nöqtəyə zillənib baxmaların, qurulan xəyalların, qaçıb getmə istəyinin səbəbkarının sən olduğunu görməzdən gəlsək, heç kim.