Yol boyu ağzını sadece annemin yüzüğünü öperken açtı. Titreyen sesiyle, "Geliyorum," diyordu. Annemi bu kadar sevdiğini bilmiyordum. Ona bir kez bile güzel söz söylediğini duymamıştım. Sevgiyi göstermek için sözcüklere gerek olmadığını anladım o an.
Kadınlar ağlaşan çocukları sokağa salmış, evlerini paklamanın derdindeydi, erkekler çiğ çay kokan kahvehanenin sandalyelerinde kıçlarını eskitmeye başlamıştı çoktan.