Öyküm
@Oykukrkn
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir aydır kütüphanemde duran yarısı bıkılmış bir kitaptı. Ani bir kararla dün geceden bu yana hızla okuyup bitirdiğim bir dünya oldu.
İçime sızan bu acıda neyin nesi?
Serenad, bir aşk hikâyesinden çok daha fazlası oldu benim için. Beni yalnızca iki insanın arasındaki duygulara değil tarihin, suçluluğun, sessiz kalınmış acıların ve geç kalmış hayatların içine davet eden bir kitaptı. Aşk, ne kadar da gelip geçici diye nitelendirdiğimiz bir muhakeme oysa ki. Bana göre aşk kavuşamamaktır ve öylede oldu yoksa hikaye olur muydu?!
İnsanın içine yerleşen ve kabul etmediği o acı gerçekler vardır ya hani birden bire karşına çıkar öyle de oldu. Pat diye döküldü.
Okumanızı tavsiye ederim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ahmet Altan...
Dün gece göz göze geldiğim bu kitabın şimdi elimde bitmiş olması içimde bir yerlerde hüzün hissettirdi. Bence Ahmet Altan'nın rast gele yazdığı bir roman değil, üzerine epey düşünülmüş bir psikanaliz de diyebiliriz. Aydan, yıllardır sıradan giden bir ilişkiyi sürdürmeye çalışması ve bu konuda kendine göre başarılı olması... Ama iş orada bitmiyor çünkü içinde ki o yanlızlığı bastırdığı o duygu karşısına çıkan bir adamla birlikte toz bulutu olup havaya savruluyor ve bir vazo gibi kırılıp etrafa saçılıyor...
Fazlaca spoi vermeden bitirmeden önce şunu diyebilirim ki, aldatmak tamamen bir hastalıktır!
Yapıt, aslında felsefi bir düşünce üzerine kurulu bir düzen; lakin başkahramanın kendi içinde yaşadığı kayıtsızlık ve edilgenlikten ibaret. Ya da Yabancı mı demeliyim? Kahramanımızın esas benliği, belki de tamamen kendine zıt bir kişiliğe sahip olmasından kaynaklanıyordur, diye düşünüyorum.
Meursault’nun istediği ve yaptığı tüm olaylar, gerçekçilik önüne serildiğinde aslında birbiriyle çatışıyor ve adlandıramadığı bir olay döngüsüne dönüşüyor. Tüm trajedi, Meursault’nun ölen annesiyle başlıyor; yaşadığı hissizliği ortaya koyduğunda, bende ilk uyandırdığı his onun boş bir bilince sahip olduğu yönündeydi. Başına gelen tüm olay döngüsü boyunca, içindeki cümleleri kelimelere dökememiş ve onu, yaşadığı farklı bir hayal dünyasından çıkaramamıştır.
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve oldukça akıcı ve güçlü bulduğumu söylemek isterim. Albert Camus hayranı olmamak elde değil. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Ne demeliyim sana Piraye!
İnsanı yakıp kavuran halin var. İnsan bazı şeyleri yaşadığı vakit anlar sen gücünden ödün vermeden bu hikayeyi bitirdin! Ne acılar yaşadın içinde sonra o acıları kabul edip onlara tebessüm etmeyi bildin. En güzel güç bu değil miydi?
Bu hikayede en acı veren en güçlü şey ise Haşim senin tanıdığın gibi birisi değildi. Hayatımızda hep böyle olmaz mıydı? Tanıdığımız sanıp anlam yüklediğimiz kişiler aslında bizim içimizde içselleştirdiğimiz kişiyle alakası yoktur. Hayat bir kitaptır Piraye hepimiz o kitabın içinde baş yapıt olarak kalırız. En acısı da odur ki kitabın başı sonundan bellidir. Ve biz umut der inanmayı yeğleriz.
Seni tanımak güzeldi Piraye hoşçakal.
Açıkçası Canan Tan kitaplarını oldum olası beğenerek okuyan biri olarak olay döngüsü ve birbiri ile bağdaşması beni kitabın içine almayı başardı.
Tavsiye ediyorum.
