Ozlem oztas
@Ozlem0660
Yaşayanlar unutmuştu bizi, biz öldügümüzle kalmıştık
öğretmen
21 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Öncelikle kitabın ismiyle içeriğinin birbiriyle çok örtüşmediğini düşünüyorum. Kitabın kapağına baktığımda, bana vereceği en güçlü mesajın “anı yaşamak”, “anda kalabilmek” ve “şimdinin gücünü hissetmek” olacağını düşünmüştüm. Ancak kitabı okuduktan sonra maalesef üzerimde bu yönde bir etki bırakmadı.
Eserde Arthur Schopenhauer’un öğretisi merkeze alınmış. Ancak Arthur Schopenhauer’un felsefesine baktığımızda, daha çok karamsar ve insan doğasına mesafeli bir yaklaşım görüyoruz. Kitap bu düşünceyi temel alsa da, bu öğretinin gerçekten işe yaradığını gösterecek ya da okuyucuyu buna ikna edecek güçlü bir anlatım sunamıyor.
Ne Arthur Schopenhauer’un bu düşünceden somut bir fayda sağladığını hissediyoruz, ne de onu rehber edinen karakterin bu öğretiden anlamlı bir kazanım elde ettiğini görebiliyoruz. Kitabın sonunda Philip hayaline kavuşmuş olsa bile..Bu da kitabın etkisini zayıflatıyor.
Kısacası, kitap bende beklediğim duygusal ya da düşünsel etkiyi oluşturmadı.
Reklam
Kitap cocuklukta yaşanan travmaların 3 nesil boyunca aktarılışını anlatıyor. Anne babamızdan gördüğümüz kötü muameleler bize şunu soyletirdi hep . "Ben çocuğuma böyle davranmayacagim." " Ben boyle bir anne baba olmayacağım " Ancak ilginç olan şudur ki, ne kadar bunun farkındalığını taşıyıp, kendimizden emin bir şekilde buna inansakta aslında biz bir bakmışız ki o anne baba oluvermişiz. Bu gerçekle yüzleşip kendimizi olmak istedigimiz, hayalini kurdugumuz ebeveyn gibi olmaya zorlasak bile, bir şekilde icimizde bıraktıkları çatlaklardan öğrenilmiş roller cikiveriyor . Belki ikili iliskilerde, belki arkadaşlık ilişkilerinde belki de ebeveyn rolünde iken.. İyileşti sandigimiz o yaralar hiç iyilesmiyor.
Feyza Altun akıcı bir anlatim ile bizlere sunmuş bu kitabi. Çok begendim .
Oncelikle kitabin cok akici bir kitap olduğunu soylemek isterim. Kitabi okurken kendinizi adeta bir felsefe düellosunda buluyorsunuz. Kahramanlarin dile getirdigi görüşlerde,savunmalarda kendinizden de birseyler buldugunuz icin, ortaya atılan tezlerde ara ara kendinizle bir kiyaslama durumuna giriyorsunuz. Bilincaltinin gizemine ve üzerimizdeki gücüne şahit oluyoruz bir çok yerde. Ben en cok da yazarın kalemini begendim. Durumlar ve hatta düşünceler arasindaki baglantilari, hangi düşüncenin hangi düşünceyi doğurduğunu, hangi bakış açısının hangisinin sebebi oldugunu; gözümüze sokmadan, bize anlatmaya çalışarak degil de , bizim bunu anlamamizi saglayarak o kadar guzel serpistirmiski kitaba... Ve Nietzsche, canim Nietzsche .. yalnızlık ve o. Kitaptan onu çıkarıp bağrıma basasim geldi. Nietzsche yi tanıdığım için mutluyum ve üzgünüm.
Kitabin kapağına baktığımda ağır felsefik bir roman okuyacağımı düşündüğüm için "insan ne ile yasar" hep ötelediğim bir kitaptı ancak daha ilk sayfayı okur okumaz yanildigimi farkettim. Kulladigi sade dil ve masal tadi veren olay orgusuyle bir cirpida okuyup bitirebileceginiz bir kitap . Ancak sade dil ve masal kelimeleri sizi basitlige ve kalitesizlige götürmesin sakın çünkü yazar bu unsurlara ragmen okuru etkilemeyi çok iyi başarmış. Dogrudan öğüt verici cümleler insanda biliyorsunuz ki ters teper ve tesir bırakmaz. Ancak yazar bu kitapta insanin yasama amacını, mistik bir anlatımla ele almış ve bunu doğrudan anlatmak yerine hikayelerin içinde size sunmuş sizin anlamanizi amaclamis. Yani aslinda anlatmiyor, anlamanizi sağlıyor. Bu gizil etki benim kitabi sevmemde büyük bir etken.
10/10
Beğendi
·2021 4. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 07 Şubat 2021 00:53
·Bu romanın ismini duyacagim zaman,roman ile ilgili tek olumsuz düşüncem; şimdiye kadar niçin okumamış olmam, bir geç kalinmislik olur zannimca . Yazar abartidan uzak, sırıtık süslemelerden kaçınıp, müthiş duygu betimlemeleriyle ve durağan olmayan olay örgüsüyle, sizi soluk aldırmadan kitaba bağlamayı başarıyor. Meryem ve Leyla karakterlerinin hayatlarını ayrı ayrı ele alışı ve bu hayatlardan bu kadar fazla etkilenmişken, iki karakterin hayatlarının birleşmesiyle ortaya çıkacak size duygusallığı diplerde yaşatacak, gözyaşlarınıza engel olamayacaginiz olaylara, acılara geçişi gerçekten insanin iliklerine dokunuyor. Her bir bölümde toplumun aci gerçeklerine mesajlar bırakıyor. Kadınlığın kutsallığını, yüceliğini çaresizliğini, sabrını gözler önüne seriyor. Zulmün, açlığın, kan akıtmanın, savaşın tüm bu çirkinliklerin icinde yeseren sevgiyi, kardeşliği, anneligi, dayanışmayı öyle güzel öyle gerçekçi anlatmis ki. Çokkk begendim ve çok etkisinde kaldim mutlaka okumanızı öneririm
