Kitap bitti ve uzun bir sessizlik oldu. Odada ki duvara boş boş baktım. İnsanlığı düşündüm, duygularımızı düşündüm.
İnsan hayatı bu kadar basit olamaz. Olmamalı. Sadece bir yanlış anlaşılma denildi özür dilendi. Bitti mi ?
-Hayır. Onca yaşananlar, onca travmalar.. İşte o zaman "Bedenden önce ruh ölür." Cümlesini bir kez daha anlamış oluyorum.
Duygularımız..
Aslında bu hayatta ruhumuzu yaşatmakta, öldürmekten Beyinde bitiyor. Kimi sevip sevmeyeceğin, mutlu olup olmayacağın, neyi kafaya takıp ,neye üzüleceğini..vb. Her şey beyinde bitiyor. Aslında biz insanoğlu beynin kölesiyiz. Sadece fark kimileri beynini yönetebiliyorken kimileri beynine esir oluyor.
Okuduğum en güzel romanlardan biriydi. Yaşarken unuttuğumuz bir çok şeyi hatırlattı, seni gerçek dünyayla karşı karşıya getirdi ve sorgulattı.