Ne olursa olsun, çocukluğumun üzerinde hüküm süren güzel sıcaklık her türlü hınçtan uzak tuttu beni.
Yoksulluk içinde ama aynı zamanda da bir tür ezgi içinde yaşıyordum.
Öyle ya, kim dönüp kendi gölgesine bakardı ki?
Gölgesini sadakatle sürünerek ve sessizce adımlarının arkasından geldiğini hissederdi insan, bazen bilincine varmadığı bir dilek gibi önünden acele ettiğini de bilirdi.