"...Yaşım kadar yüreğimde yorgun artık.
Mahşere kalmış hesaplarla dolup taşarken defterim;
Sebebini bilmediğim, üstünü örttüğüm, kırarken kırıldığım ne varsa bir kördüğüm gibi sarar oldu sinemi.
Aldığım her nefes tutunduğum her el artık bana yabancı gelir.
İnsan yalnız kaldı mı bir kere kendine bile el olur düşman olur.
Bu kavga yakar kül eder bendimi.
İçimde elveda dediğim yüreğime bile arkasına dönüp bakmadan uzaklaşır oldu benden.
Artık biz bize yabancı olmuşken nasıl sarmalasın bizi elin sevdası..."