Senem
@Pabliyot
Şu anda okuduğu kitaplar
Açıkçası beni şaşırtan bir kitap oldu. Daha önce Anton Çehov'un sadece "Vişne Bahçesi" kitabını okumuştum. Ve nedense pek beğenmemiştim. Olaylar, karakterler karışık gelmişti bana. Ancak bu sefer çok etkilendim. Çehov inanılmaz etkileyici bir yazı dili kullanmış. Okurken edebi açıdan doymamak ve etkilenmemek elde değildi... İç sıkıntı ve tekdüzelik çok güzel işlenmiş. Kesinlikle çok beğendiğim bir kitap oldu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Keşke beni de Nihad gibi biri sevse dedirten kıymetli kitap... Selma olmayı hiç bu kadar istememiştim.
Her ne kadar bu kitap için hakkını vererek inceleme yapamayacağımı düşünsem de şansımı deneyeceğim. Son zamanlarda okuduğum kitaplar arasındaki favorim oldu. Kitabı 1 saate yakın bir sürede bitirdim. Bu 1 saat içerisinde o kadar duygusallaştım ki anlatamam. İnanılmaz bir duygu yoğunluğu yaşadım. Ve size tarif edemeyeceğim hisler içine gömüldüm. Beni çok etkileyen bir kitap oldu. Ayrıca Necip Fazıl'dan okuduğum ilk kitaptı. İyi ki de ilki bu olmuş. Lisede bir ödevim için Necip Fazıl'ın hayatını araştırmıştım. Bu kadar zorluklar yaşayan bir adamın bu kadar duygusal bir pencereden yazması çok da şaşılası değil aslında. Kısa ve öz cümlelerle okur nasıl etkilenir diye merak ediyorsanız, bu kitabı mutlaka okuyun.
Şarabı benim kadar seven birisi için muazzam bir bütünleşme oldu diyebilirim. Şarabı neden sevdiğimi, bana neler hissettirdiğini okuyarak çok daha iyi anladım. Betimlemer o kadar güzel ki! 49 sayfalık bir kitap benim için 49 saatlik etki yaratabilecek kadar güzeldi. Şarabın yanı sıra "Esrar" ve etkilerine de değinilmiş. Aslında şarabın sanat için, insan için faydalı olduğuna ancak esrarın zararlı ve anlamsız olduğuna da sık sık değinilmiş. Muhakkak okumanızı öneririm.
Herkes sevgiye aç doğar. Bizi dünyaya getiren anne ve babamızı sevmekle ve onlara ihtiyaç duymakla başlarız hayata. Peki ya bizi dünyaya getiren bizden vazgeçseydi? Muhtaç olduğumuz sevgiyi bize bahşetmeseydi? Yapayalnız ve sevgisiz yaşayabilir miydiniz?
İlgimi pek çekmeyecek bir kitap olacağını düşünürken, beni kendine aşık etti resmen. O nasıl bir edebi dil... Onlar nasıl betimlemeler... Acının bu kadar iyi tanımlanabileceğine ve hatta kelimelerle bu kadar iyi aktarılabileceğine inancım yoktu. Ancak bu kitaptan sonra fikrim değişti. Kitabın içeriğine dair pek bir şey söylemek istemiyorum. Sadece şunu söyleyebilirim ki... Bu kitabı okuyun. Kendinizden bir şeyler bulacağınıza eminim. Eskiden yaşamış olduğunuz veya günümüzde yaşamakta olduğunuz sıkıntılarla yüzyüze geleceksiniz. Bu muazzam esere mutlaka bir şans verin derim...
"Çöl ortasında ruhun kör olmasından ibaret, her şeyden kopuk, bomboş, yapayalnız zaferlerdense, insanı çiçeklerin güzelliğinin farkına vardıran bozgunları tercih ederim."
Kitabı bitireli bir dakika bile olmuyordur neredeyse... Ama düşüncelerimi tazeyken belirtmek istedim. Nasıl desem... Kitabı bitirmemek için mücadele verdim resmen. Her sayfasında kendimi buldum, her cümlesinde kendimle yüzleştim. Okuduklarım beni kendi yalnızlığımdan uzaklaştırdı ve sorgulamalarımda tek başıma olmadığımı hissettirdi. Neredeyse her sayfada bir veya birden fazla alıntı yapmanız olağan... Hem alıntı yapmaktan hem de hazmetmeye çalışmaktan kitabı bir hayli yavaş okudum. Ancak böylesi çok daha iyi oldu çünkü benim için alelade bir kitap değildi bu. İçselleştirmek istedim... Kitabı okurken kitapla bir bütün olmak istedim. Ve gerçekten Pessoa'ya hayran oldum... Beni aldı ve uzak diyarlara götürdü... Kendi içsel yolculuğumda bana eşlik etti. Kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Benim için unutulmayacak bir yolculuktu...
