Artıq əlimdə heç nəyim qalmayıb. Nə gəncliyim, nə gülüşüm, hansı ki çoxdan unutmuşam, nə məhəbbətim, nə də sevincim. İtkilərim o qədər çox oldu ki, qazanmağı unutdum...
Niyə bizim nə istədiyimizi, nə düşündüyümüzü, nə arzuladığımızı soruşmurlar? Bu kişilər özlərini bizə ər sayırlar, yoxsa ağa? Məgər ikimiz də insan deyilik mi? İkimizi də Allah yaratmayıbmı? Bəs bu qeyri-bərabərlik nə üçündür? Mən niyə ərimdən qorxmalıyam?
Yox, qızım, qələmin heç bir günahı yoxdur. Sadəcə, Şərqin və zəmanənin sərt qanunları ilə sizin həssas qəlbiniz, düşüncəniz uyğun gəlmir. Siz qəfəsə sığmayan, azadlıq arzusuyla qanad çalıb pərvaz edən göyərçinlərsiz. Təsəvvür edin ki, zərif çəmən çiçəklərini qanqallar əhatə edir. Onda bu çiçəklərin halı necə olar?