28 yaşına geldim hâlâ bu lanet olası psikolojik buhranın, mobbingin içinden kurtaramadım kendimi. Nasıl kurtarabilirim ki böyle bir ailenin içinde yaşıyorken(!). Tabi benimkisine yaşamak deniliyorsa... Tam kendimi toparlıyorum, her şeyi geçmişe atıyorum, yeni bir şeyler yaratıp koyuyorlar önüme. Sonra kendimi yine aynı çaresizliğin içinde buluyorum. O kadar bıktım ki yaşamaktan... Siz hiç benim kadar yaşadığı hayattan bıkmışını gördünüz mü ömrünüzde? İşte tam karşınızda duruyor görmediyseniz.
Yoruldum her gün dua etmekten, canımı al artık diye yalvarmaktan. Ya bana soruldu mu, yaşamak istiyor muyum ben? İSTEMİYORUM!!! Tükendim artık. Yaşam enerjimi her şeyimi sömürdüler, yoruldum artık. Eve gelmekten, yüzlerini görmekten bıktım. Her gün moralimi alt üst edip yaptıkları her türlü eziyetin adına "korumak" demelerinden bıktım. İyi kötü bir iş buldum, onda bile daha 2. hafta da yettiler canıma bağrıma. Kaç gündür zehir oldu her şeyim. Ağlamamak için zor tutup kendimi içime atıyorum habire sıkıntımı stresimi. Hasta oldum yemin ederim artık. Kalbim bile dayanmıyor artık bu kadar strese.
Neydi benim günahım da bu kadar ağır bir imtihanla sınanıyorum 😭😭😭
O kadar bıktırıyorlar ki beni her şeyden, insanlarla iletişim kurmak dahi istemiyorum. Kimseyle konuşmak görüşmek istemiyorum.
Hani kadınlar diyorlar ya sokak röportajlarında; "Can güvenliğimizden endişe ediyoruz, korkuyoruz" diye, ben tam tersi hiç korkmuyorum başıma gelebilecek en ufacık şeyden bile. Keşke gelse diyorum, keşke bi psikopat öldürse lime lime etse de bende kurtulsam çektiğim bu azaptan. Yemin ederim bunu istiyorum. Hatta param olsa kiralık katil bile tutmak istiyorum. O kadar çok ölmek istiyorum. Çünkü ölüp gidersem hiçbir yüküm kalmayacak bu hayattan... Bütün hayallerimi, dileklerimi, nasiplerimi alıp