Patikli Penguen
@PatikliPenguinn
Bir kalpte iki kocaman dünya
Öğretmen
10 Ekim
90 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ben birinci oldum. Ama evinin tabanı toprak olduktan sonra birinci olmak neye yarar? Kim inanır çamurdan zeka fışkırabileceğine? Hiç kimse…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazen gitmek derdine düşünce insan bambaşka hikayelere yelken açabiliyormuş. 
Düşerken de tam da böyle bir hikaye.
Birbirlerinden bağımsız hayatları ve geçmişleri olan İshak ile üst komşusu olan Jülide’nin bir kere gitmek derdine düşmesi sonucu beraber yol almalarıyla karşımıza çıkan bambaşka bir hikaye. Kitaba ilk başladığımda bu gitmenin sıradan bir gitme olmayacağını fark etmiştim zaten. Ki öyle olmamış olsa klasik bir hikayeden farkı kalmazdı kitabın. Merak unsuru sürekli diri tutan olay örgüsü ön plana çıkıyor. Beğendiğim bir detay daha var ki hikayeyi hem anlatıcı hem İshak hem de Jülide’den okuyoruz. Bu tarz anlatımlar empati açısından faydalı oluyor diye düşünüyorum. Çünkü aynı sürekte farklı kişiler haliyle farklı şeyler hissedip düşünecekler. Biz de olaya tek taraflı bakmayacağımız için daha resmi daha geniş görme imkanına sahip oluyoruz.
Bir insana güvenebilmeniz için neye ihtiyacınız vardır mesela? Bir söz, bir duruş, bir his ya da bir eylem? Jülide’yi İshak ile gitmeye ikna eden şeyler bunlardı. İshak Jülide’nin yaptığı resme yüreğiyle hissettiği şekilde yorum yapınca Jülide güvendi ona. Hiç tanımadığı biriyle gitmeye karar verdi. İyi ki de gitti. Onun cesareti olmasa İshak hayatı boyunca gerçeği öğrenemeyecekti. Hayatımızın gerçekleri her ne kadar canımızı acıtsa da bir yalanla yaşamaktansa acı gerçekle yaşamak daha doğru diye düşünüyorum.
Özet yazmayacağım çünkü bunu okuyup da hikaye hakkında geniş bilgiye sahip olduktan sonra kitap okunacak olursa büyüsü bozulur. O yüzden sadece benim açımdan kilit olan kısımlara değindim. Yalnız hikayenin son kısmı yani Jülide’nin sorusuna cevap olarak İshak’ın “Annemi” diye verdiği cevabı okurken gözyaşımı tutamadım. Bunu söylemeden de geçemezdim. Kitap içerisinde psikolojik çözümlemeler karakterleri daha iyi
Düşerken de tam da böyle bir hikaye.
Birbirlerinden bağımsız hayatları ve geçmişleri olan İshak ile üst komşusu olan Jülide’nin bir kere gitmek derdine düşmesi sonucu beraber yol almalarıyla karşımıza çıkan bambaşka bir hikaye. Kitaba ilk başladığımda bu gitmenin sıradan bir gitme olmayacağını fark etmiştim zaten. Ki öyle olmamış olsa klasik bir hikayeden farkı kalmazdı kitabın. Merak unsuru sürekli diri tutan olay örgüsü ön plana çıkıyor. Beğendiğim bir detay daha var ki hikayeyi hem anlatıcı hem İshak hem de Jülide’den okuyoruz. Bu tarz anlatımlar empati açısından faydalı oluyor diye düşünüyorum. Çünkü aynı sürekte farklı kişiler haliyle farklı şeyler hissedip düşünecekler. Biz de olaya tek taraflı bakmayacağımız için daha resmi daha geniş görme imkanına sahip oluyoruz.
Bir insana güvenebilmeniz için neye ihtiyacınız vardır mesela? Bir söz, bir duruş, bir his ya da bir eylem? Jülide’yi İshak ile gitmeye ikna eden şeyler bunlardı. İshak Jülide’nin yaptığı resme yüreğiyle hissettiği şekilde yorum yapınca Jülide güvendi ona. Hiç tanımadığı biriyle gitmeye karar verdi. İyi ki de gitti. Onun cesareti olmasa İshak hayatı boyunca gerçeği öğrenemeyecekti. Hayatımızın gerçekleri her ne kadar canımızı acıtsa da bir yalanla yaşamaktansa acı gerçekle yaşamak daha doğru diye düşünüyorum.
Özet yazmayacağım çünkü bunu okuyup da hikaye hakkında geniş bilgiye sahip olduktan sonra kitap okunacak olursa büyüsü bozulur. O yüzden sadece benim açımdan kilit olan kısımlara değindim. Yalnız hikayenin son kısmı yani Jülide’nin sorusuna cevap olarak İshak’ın “Annemi” diye verdiği cevabı okurken gözyaşımı tutamadım. Bunu söylemeden de geçemezdim. Kitap içerisinde psikolojik çözümlemeler karakterleri daha iyi
Yeter ki insanın içinde iyilik olsun, onun erişemeyeceği hiçbir yücelik yoktur. İnsan gönlü kadar büyüktür.
