Mustafa Özdemir
@Pd_Mustafa
Psikolojik Danışman
61 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar vardır hikayeyi araçsallaştırır ve asıl amaç okuyucuya bir mesaj vermek veya bir şey öğretmektir. Ben bu tarz kitapları(Sofi’nin Dünyası hariç) oldum olası sevemedim. Bu kitap bu yöndeki beğenimin bir istisnası olamadığı gibi mentor pozisyonundaki kişinin dolaylı konuşmayıp psikolojide uzun yıllardır bilinen teknikleri/bilgileri açık açık anlatması okuma heyecanımı düşürdü. Bu yüzden “show, don’t tell” ilkesini benim için tam olarak karşılayamadı ama akıcı ve kolay okunması yönünden başarılı olduğunu söyleyebilirim.
Karar veremediğin ama yine de karar vermek zorunda kaldığın anlar vardır. Seçim yaptığın anda geri dönüş yapamadığın, sadece sonuçlarla yaşamak zorunda kaldığın. “Yazılım Nesnelerinin Yaşam Döngüsü” tam da bu noktada bırakıyor okuru. Dijital varlıkların hangi dünyada hangi koşullarda kalacağına karar vermek sadece teknik bir karar değil aynı zamanda etik bir ikilem haline dönüşüyor. Sıradan bilim kurgu öykülerinden ayrılarak insanın karar alma sınırlarını sorgulatan farklı bir bilim kurgu anlayışı sunuyor.
Okunmasa da olur
Tarık Tufan ismini uzun zamandır duyuyordum ama Hayal Meyal benim okuduğum ilk kitabı oldu. Büyük ihtimalle de son olacak. Çünkü açıkçası 8.5 gibi yüksek puan alan bir kitabın kurgu ve karakter anlamında bu kadar zayıf kalması beni oldukça şaşırttı. Popüler bir yazarın kitabı olduğu için bazı okuyucuların beğeni ön yargısıyla puan verdiğini bu yüzden hakettiğinden daha yüksek puan aldığını düşünüyorum. Aynı durumun yazarın diğer kitaplarında da olabileceğini hissettiğim için yapılan övgülere çok güvenebileceğimi sanmıyorum. İsmi bilinmeyen bir yazar yazmış olsaydı bu kitabın 5–6 civarında bir puan alacağını tahmin ediyorum.
Kitaba gelirsek en çok zorlandığım nokta diyaloglar oldu. Yer yer oldukça yapay ve zorlama duruyor. Bazı karakterler özellikle bir şey inşa ediyormuş gibi tanıtılıyor ama hikayeye anlamlı bir katkı sunmadan çekilip gidiyorlar. Nurettin Efendi buna en iyi örnek; sanki büyük bir rolü olacakmış gibi bir beklenti oluşturuluyor fakat tek işlevi ana karakterin dua etmesini sağlamakla kalıyor. Karakterlerin motivasyonları yüzeysel ve inandırıcılıktan uzak geldi.
Kitabın sonu ise beni tamamen kaybetti. Ters köşe yapmak için ters köşe yapılmış hissi verdi. Finali okuduğumda güvenilir olmayan yazarlardan sıkıldığımı hissettim.
Kısacası, benim için Hayal Meyal “okunmasa da olur” kategorisinde kalan bir kitap oldu.
"Nigahdar" kitabını okurken, büyük bir sırrın peşinde koşulan bir hikâyenin içine çekileceğimi düşündüm. Kitabın başında yaratılan atmosfer ve gizem duygusu, bu beklentiyi destekliyordu.
İslam'ın temel öğretilerine ilgi duyan okuyucular için başlangıç niteliğinde bir kaynak olabilir. Ancak, kitabın hadisleri yüzeysel, bilindik ve nispeten güçlü olmayan fikirlerle ele alması, daha derinlemesine ve sağlam bilgi arayan okuyucular için tatmin edici olmayabilir. Ayrıca kitap fazla ofansif yazılmasından dolayı benim için rahatsızlık vericiydi.
