Mustafa Özdemir
@Pd_Mustafa
Bazı kitaplar vardır hikayeyi araçsallaştırır ve asıl amaç okuyucuya bir mesaj vermek veya bir şey öğretmektir. Ben bu tarz kitapları(Sofi’nin Dünyası hariç) oldum olası sevemedim. Bu kitap bu yöndeki beğenimin bir istisnası olamadığı gibi mentor pozisyonundaki kişinin dolaylı konuşmayıp psikolojide uzun yıllardır bilinen teknikleri/bilgileri açık açık anlatması okuma heyecanımı düşürdü. Bu yüzden “show, don’t tell” ilkesini benim için tam olarak karşılayamadı ama akıcı ve kolay okunması yönünden başarılı olduğunu söyleyebilirim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Karar veremediğin ama yine de karar vermek zorunda kaldığın anlar vardır. Seçim yaptığın anda geri dönüş yapamadığın, sadece sonuçlarla yaşamak zorunda kaldığın. “Yazılım Nesnelerinin Yaşam Döngüsü” tam da bu noktada bırakıyor okuru. Dijital varlıkların hangi dünyada hangi koşullarda kalacağına karar vermek sadece teknik bir karar değil aynı zamanda etik bir ikilem haline dönüşüyor. Sıradan bilim kurgu öykülerinden ayrılarak insanın karar alma sınırlarını sorgulatan farklı bir bilim kurgu anlayışı sunuyor.
Okunmasa da olur
Tarık Tufan ismini uzun zamandır duyuyordum ama Hayal Meyal benim okuduğum ilk kitabı oldu. Büyük ihtimalle de son olacak. Çünkü açıkçası 8.5 gibi yüksek puan alan bir kitabın kurgu ve karakter anlamında bu kadar zayıf kalması beni oldukça şaşırttı. Popüler bir yazarın kitabı olduğu için bazı okuyucuların beğeni ön yargısıyla puan verdiğini bu yüzden hakettiğinden daha yüksek puan aldığını düşünüyorum. Aynı durumun yazarın diğer kitaplarında da olabileceğini hissettiğim için yapılan övgülere çok güvenebileceğimi sanmıyorum. İsmi bilinmeyen bir yazar yazmış olsaydı bu kitabın 5–6 civarında bir puan alacağını tahmin ediyorum.
Kitaba gelirsek en çok zorlandığım nokta diyaloglar oldu. Yer yer oldukça yapay ve zorlama duruyor. Bazı karakterler özellikle bir şey inşa ediyormuş gibi tanıtılıyor ama hikayeye anlamlı bir katkı sunmadan çekilip gidiyorlar. Nurettin Efendi buna en iyi örnek; sanki büyük bir rolü olacakmış gibi bir beklenti oluşturuluyor fakat tek işlevi ana karakterin dua etmesini sağlamakla kalıyor. Karakterlerin motivasyonları yüzeysel ve inandırıcılıktan uzak geldi.
Kitabın sonu ise beni tamamen kaybetti. Ters köşe yapmak için ters köşe yapılmış hissi verdi. Finali okuduğumda güvenilir olmayan yazarlardan sıkıldığımı hissettim.
Kısacası, benim için Hayal Meyal “okunmasa da olur” kategorisinde kalan bir kitap oldu.
"Nigahdar" kitabını okurken, büyük bir sırrın peşinde koşulan bir hikâyenin içine çekileceğimi düşündüm. Kitabın başında yaratılan atmosfer ve gizem duygusu, bu beklentiyi destekliyordu. Ancak sayfalar ilerledikçe hikâyenin vaat ettiği derinliğe ulaşamadığını fark ettim. Hikâye boyunca büyük bir sırdan bahsediliyor, fakat bu sır ne açıklanıyor ne de tam anlamıyla bir çerçeveye oturtuluyor. Sürekli bir şeylerin çok önemli olduğu ima edilse de, okur olarak bu önemin nedenlerine dair ikna edici bir gerekçe bulmak zorlaşıyor.
Karakter işlenişi açısından da hikâye ne yazık ki yeterince derinlik sunamıyor. Şirin’in, ateist bir karakterden dini argümanlara hızla ikna olması gibi önemli bir dönüşüm, detaylandırılmadan ve aceleye getirilmiş bir şekilde aktarılmış. Oysa böyle bir dönüşüm, daha incelikli bir anlatımla hem psikolojik hem de dramatik açıdan çok daha etkileyici bir hale getirilebilirdi. Benzer şekilde, kadın ve erkek başkarakterlerin neredeyse anında birbirine aşık olması, klişe bir anlatıdan öteye geçemiyor. Bu durum, hikâyeye duygusal bir inandırıcılık katmaktan çok, basit bir romantik ekleme hissi uyandırıyor.
Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde, sırrın peşindeki örgütün tüm dünyayı kendi çıkarları doğrultusunda manipüle ettiğinden bahsediliyor. Ancak ellerindeki muazzam imkânlara rağmen, örgütün Şirin ve Algan’ın sırrı çözmesine gerçekten ihtiyaç duymadığı izlenimi oluşuyor. Bu noktada akla şu sorular geliyor: Eğer bu iki karakter örgütten daha fazlasını bilmiyorsa, onları bir araya getirmek için neden bu kadar çaba sarf edildi? Algan ve Şirin, örgütün başaramayacağı neyi gerçekleştirdi? Bu soruların cevapsız kalması, hikâyenin inandırıcılığına zarar veriyor. Üstelik örgüt, Nigahtar’ı ele geçirmiş ve bir yıldır onu takip etmiş olmasına rağmen, hiçbir ipucu
İslam'ın temel öğretilerine ilgi duyan okuyucular için başlangıç niteliğinde bir kaynak olabilir. Ancak, kitabın hadisleri yüzeysel, bilindik ve nispeten güçlü olmayan fikirlerle ele alması, daha derinlemesine ve sağlam bilgi arayan okuyucular için tatmin edici olmayabilir. Ayrıca kitap fazla ofansif yazılmasından dolayı benim için rahatsızlık vericiydi.
