Ferhat
@Pdrbey
Şu yeryüzü ne ihtişamlı medeniyetler, ne kudretli sultanlar, hükümdarlar görmüştür. Gel gör ki; hepsinin sonunu kontrol edemedikleri güçleri getirmiştir. Güç kontrolden çıkınca muhakkak ona sahip olanın başını yiyor.
Reklam
Şeyh Şibli'ye, "Sana hakikat yolunu gösteren kim oldu?" diye sormuşlar. 'bir köpek' demiş şeyh ve anlatmış "bir gün, bir su kıyısında, susuzluktan ölmek üzere olan bir köpek gördüm. Köpek, içmek için suya her hamle edişinde suda kendi suretini görüyor ve bunu başka bir köpek sanıp korkuyla geri kaçıyordu. Sonunda susuzluğu, içindeki korkuya üstün geldi ve köpek suya atladı. Atlamasıyla da sudaki suret kayboldu. Gereksindiği şeyle kendisi arasındaki engel kendisiydi. Ben de, kendim sandığım şeyin aslında içimdeki engel olduğunu anladığımda engel ortadan kalktı. Ama bana yolumu ilk gösteren bu sokak köpeği oldu.
Kısa ama yine yoğun bir Yaşar Kemal romanı okudum. İçinde insan sevgisi, yozlaşma, tuhaf bir ikilem barındıran kısa bir boyutu var. Yaşar Kemal bu sefer İstanbul'a çeviriyor radarını. Tam da bozulmaya başladığı, kirlendiği ve eski rengini kaybettiği bir dönemi yakalıyor. İstanbul'un kısa ama yoğun bir anlatımla röntgenini çekiyor. Yine güzel betimlemeler, güçlü imgeler var. İstanbul anlatısına derin bir insan sevgisi ve merhameti de ekliyor yazar. Bu sevginin karşısına İstanbul'un kaybettiği merhameti koyuyor. Bir kaç insandaki merhameti, İstanbul'un merhameti kaybedişini anlatmak için kullanıyor. Bu aynı zamanda çaresizlik ve insana dair umudun kaybedilmesi ile de besleniyor. Tüm hikaye ele alındığında merhamet ve duyarsızlık, sevgi ve umursamazlık bir kaç insan ve İstanbul keşismesinde karşımıza çıkıyor.
Not: Yaşar Kemal 'in Çukurova dışında bir yeri anlattığı bir kitap. Yine dikkatimi aynı şey çekti. Çukurova' yı anlatırken kesinlikle Yaşar Kemal başka bir üslüba geçiyor. Büyülü, dolu dizgin, epik bir dil kullanıyor. Başka bir yeri anlatınca bu büyü bozuluyor. Arada çok bariz farklar var. Yaşar Kemal 'i büyük bir ozan yapan bence Çukurova' yı anlatma biçimidir. O tat başka bir yerde yok.
Yaşar Kemal'in az örneği olan hikaye kitaplarından biri. İçinde kısa güzel hikayeler var. Okunması basit ama kısa bir metinde hem iyi betimlemeler hem de derin analizler olan hikayeler var. Yaşar Kemal anlatmaya başlayınca uzun uzun anlatsın tasvir etsin istiyor insan. Hikayelerde bunların kısa hallerini görüyoruz. Dikkatimi çeken bir durum daha oldu. Yaşar Kemal Çukurova'yı anlatırken bambaşka bir üsluba sahip oluyor. Çukurova anlatısını yaparken her şeyiyle o coğrafyayı, iklimi hissettiriyor. Anlatım daha büyülü bir hale geliyor. Fakat Çukurova dışına çıktığında bu büyü bozuluyor sanki. Kitaptaki bir kaç hikaye Çukuroava dışında geçiyor ve açıkça o büyüden yoksun bir anlatım var. Okuyanlar anlayabilir sanırım
Reklam