Kitabın ilk sayfasında Danıel defoe' nin şu sözü var: "Bir hapsedilmişliği başka bir hapsedilmişlikle göstermek, gerçekte var olan herhangi bir şeyler göstermek kadar mantığa uygundur." Kitabın en çarpıcı cümlesi bu oldu desek yeridir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çukurova deyince akla Yaşar Kemal, Yaşar Kemal deyince akla Çukurova gelirmiş...
Bu kitapla Çukurova tarlalarını gezdim, çeltik ağalarına kızdım, Memed Ali'ye bazen darıldım, Zeyno ana ile gururlandım, kaymakama acıdım..
Bir kitap ve yine farklı farklı duygular..
Dillerinde memleket, her sevmediğine komünist damgası yapıştıran, daha komünizmin anlamını dahi bilmeyen, dili çatallı bu para babalarına karşı bir avuç insan.. Kaymakam, Resul tam anlamıyla görmek istediğim bir kadın profili olarak Zeyno Ana ve Kürt Memed Ali.
Bir avuç insan nasıl karşı çıkacaktı ki bu katillere? Birçoğu çocuğunu toprağa vermişti bu hastalıktan. Susmak istemiyorlardı. Direniyorlardı. Ama devleti bile yola getirirdi bu para babaları çünkü doğru ve yanlışın savaşının geçtiği bu topraklarda doğru ve yanlış para ile satın alınabiliyordu.
Ama inanmak... her şeyin çözümü olabilecek, büyük umutları, kaliteli direnişleri beraberinde getiren bir olguydu. İnanmak, başarmanın yarısıydı. İnanmak zorunluydu. Çünkü sarının hakim olduğu bu topraklarda inanmak belki de yapılabilecek, fitili ateşleyebilecek tek şeydi. Ve inanmaktan başka çare yoktu...
Erkek egemen bir toplumda kadının direnişi.. kitabın kapağında yazıyor ya ' Sessiz bir ağıttır Doğu' da kadın olmak ' işte aynen öyle onun hayatı da..
Makinelerin insan yüreğini ezip geçişine ve insanların bir somun ekmek için bütün gün çalışmalarına tanıklık ediyorsunuz.
Kahrolsun kapitalizm !
İnsanları köleleştiren california ya kaçan binlerce insanın öyküsü yüreğinize dokunacak..
Mükemmel bir kitap...
Anormal kelimesini de sevmiyorum, özellikle de bir çoçuğa yakıştırıldığında.
Peki normal ne demek ? Olması gerektiği gibi, insanın olması gerektiği gibi, yani ortalama. Ortalamaya dahil olanları pek sevmiyorum, ortalamanın dışında olanları, üzerinde olanları ve elbette, altında olanları tercih ediyorum, sonuçta herkes gibi değiller. “Diğerleri gibi değil” ifadesini tercih ediyorum. Çünkü diğerlerini her zaman sevmiyorum.
