Şimdi,hissetmeye ve akıl yürütmeye başlayan bir genç kızın bu tür engellere boyun eğmesi doğru mudur, soruyorum size? Bu zincirleri sürdüren şey ön yargı değil midir yalnızca? Arzular içerisinde yanarken bunları bastırmak zorunda kalan on beş, on altı yaşında genç bir kızın, cehennemden beter ıstıraplar içerisinde ebeveyninin hoşuna gitmesini beklemek, gençliğini mutsuz ettikten sonra, olgunluk çağını da feda ettikten sonra, onların kalleşçe tamahkarlığına kendini kurban ederek, istemeden ya da sevmek için bir neden bulamadığı, hatta nefret etmek için her türlü nedene sahip olduğu bir eşle kendini birleştirmesinden daha gülünç bir şey olabilir mi?