- Sana dair bağlandığım ilk şey olan kokun, belli ki en son uçup gidecek buralardan… Evet evet, kökümü kaybettim ben. Yuvamı yitirdim. İnsanın kökü, hep ilişkilere atılmıyor mu? İnsan buna alışkın bir canlı değil miydi? İşte bu yüzden her ayrılık, ilk ayrılığı yeniden yaşatıyor sanki bana. O yüzden en son ayrılık, diğer ayrılıkları da içinde barındırdığından hep daha acı verici oluyor. …. Hiçbir ayrılık yeni değil. Her ayrılık, eski ayrılıkların devamı.
- İnsan tam olarak birleşemeyince tam olarak da ayrılamıyormuş.
- Bir lekeydin artık sen. Kalbimin mürekkep lekesi. Bu yüzden ancak yazarak kurtulabilirdim senden.
- Düşünmemek ne büyük özgürlük, diye düşündüm. İnsan kendi duygularına kör olunca, başkasının duygusuna da kör kalıyor. Böylece yükün hafifliyor, duygusal yükün… Düşünmek büyük aptallık, büyük hamallık. Öyle gelişine yaşamak lazım belki. Ne varsa o. Ne yoksa o.
- Yara bazen tutkal görevi görür. Yarasına yapışırsın ya da yaradan yapışırsın birine. Çünkü insan kendisini hep onarmak isteyen bir canlı.
Novella olduğu için Everest yayınlarından çıkmış. Yoksa Isıyel'i Okuyanus'a uygun buluyorum ben.·Kitabı okudu
Tuğçe Isıyel, ilk okuduğum kitabı olan “Parçalı Bulutlu”da hayranı olduğum ve çoğu satırı ben yazmış olsaydım diye düşünerek imrendiğim hatta yalın kelimelerine aşık olduğum genç bir yazardı. Hemen arkasından aldığım “Ya Hiç Karşılaşmasaydık” kitabını da çok beğenmiştim. Yazdığı ilk kurgu denemesi olan bu kitabını da yine sevgili Ünsal’dan duyup bi’ koşu alıp bi’ solukta okudum.
Daha yazının başında yalan söyleyerek başlamak hiç benim gibi dobralığıyla nam salmış bir insana yakıştı mı? Nerde bi koşu aldım? Artık gidip herhangi bir yerden kitap mı alıyoruz? Yemek başta olmak üzere bakkal, manav, kozmetik, kıyafet alışverişi yapmadığımız gibi neredeyse hediye alışverişlerimiz bile online. Bizi saatlerce süreden tasarruf ettiren bu işlerdeki kuryelere 10 dakika geç geldin diye bir de veryansın ediyoruz ya, bize yaranılmaz. Basıyoruz iki tane tuşa, istediğimiz her şey evimize kadar geliyor daha ne isteriz. Özellikle pandemiyle başlayan bu sanal alışveriş alışkanlığına ne kadar dirensem de ben de katıldım sonunda. Oysa ben görerek, dokunarak, hissederek almayı severim. Saatlerce değilse de uzun uzun kitapçıda dolanıp her kitabın içini şöyle bir karıştırır, sayfa kalitesinden, dizininden, yazı fontundan, varsa fotoğrafların baskı kalitesinden karakter tahlili yapmaya çalışırım. Hiçbir şey yapamazsam da en azından koklarım. Bana o eski kitapları kokladığımdaki hissiyatı veriyorsa geçmişe döndüğüm o kısacık anın tadını çıkarmaya çalışırım. Mutlaka arka kapaktaki alıntı cümlelere göz atarım. Yabancı dergi ya da gazetelerden; sarsıcı bir kitap, yüzyılın en etkili yazarı/kitabı notunu görürsem, macera filmlerinde kahramanın elinde aniden ısındığı için tek hamlede attığı gizemli taş muamelesi yapar ve fırlatırcasına bırakırım aldığım yere.
Cicili bicili raflara koydukları çok