Pergen Han
@PergenHan
16 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Arkeologlar dünyanın dört bir yanında yaptıkları kazılarda hep aynı hikâyeyle karşılaştılar. Yeryüzünün derinlerinde, birçok hayvan türüne dair kanıtlar buldular ama Sapiense dair hiçbir şey çıkmıyordu. Yüzeye biraz daha yakın katmanlarda, Sapiense dair ilk kanıtlara ulaştılar: insan kemiği, dişi veya bir mızrak ucu. Daha da yukarıdaki bir katmanda bir sürü insan kalıntısı bulundu, ama burada da bir zamanlar o bölgede yaşayan hayvanlara dair hiçbir iz yoktu. Yani, ilk katman: bir sürü hayvan var, Sapiens yok. İkinci katman: Sapiens ortaya çıkıyor. Üçüncü katman: bir sürü Sapiens var, hayvan yok.
Peki bugün dünyanın uzak köşelerinde yaşayan modern toplayıcıları hatırladınız mı? Taş Devri toplayıcılarının nelere inandıklarını araştırmak için modern toplayıcılarla konuşmak faydalı olabilir. Bu toplayıcıların çoğunun, güçlü tanrılara inanmadığından neredeyse eminiz ama hayvanların, ağaçların hatta taşların bile konuştuğunu ve dünyanın hayalet ve ruhlarla dolu olduğunu düşünüyorlar. Böylece bilim insanları hem bugünün hem de Taş Devri’nin avcı-toplayıcı toplumlarındaki yetişkinlerin ve çocukların, genellikle ağaç ve hayvanlarla konuşabildiklerine inandıkları sonucuna vardılar.
Güney Hindistan’da yaşayan Nayaka insanları, modern toplayıcılara iyi bir örnektir. Bir Nayaka ormanda kaplan, yılan veya fil gibi tehlikeli bir hayvanla karşılaştığında, hayvana, “İkimiz de bu ormanda yaşıyoruz. Sen buraya yemek için geldin, bense kökleri ve yumruları toplamak için. Amacım seni incitmek değil, lütfen sen de bana zarar verme,” diyebiliyor.
Bir gün bir Nayaka, “daima yalnız yürüyen fil” ismini verdikleri bir erkek fil tarafından öldürülmüştü. Hint hükümetinden yetkililer bölgeye gelip fili yakalamaya çalıştılar ama Nayaka kabilesi, yetkililere yardım etmeyi reddetti. Filin böyle vahşi davranmak için geçerli sebepleri olduğunu söylediler. Anlattıklarına göre, filin ormanda sürekli birlikte dolaştığı çok yakın bir arkadaşı, başka bir erkek fil vardı. Günün birinde kötü bir insan geldi ve arkadaşını vurup öldürdü. “Daima yalnız yürüyen fil” o zamandan sonra çok yalnız kaldı ve insanlara olan öfkesi dinmedi. “Arkadaşınız sizin de elinizden alınsa ne hissederdiniz?” diye soruyordu Nayaka insanları. “İşte bu fil de aynen öyle hissediyor. Bu iki fil, bazen akşamları ayrılıp kendi yollarına giderdi ama sabah olunca mutlaka buluşurlardı. O korkunç günde fil, dostunun yere nasıl
Flores adasındaki insanlar cüceleşirken Avrupa ve Asya’nın bazı bölgelerinde başka bir tür insan gelişiyordu. Bu bölgeler oldukça soğuktu ve buradaki insanlar soğuk iklimlere uyum sağladı. Bilim insanları onlara “Neander vadisinin insanları” ya da kısaca Neandertaller dedi, çünkü varlıklarına dair ilk kanıtlar, Almanya’daki Neander vadisinde bir mağarada bulunmuştu.
Flores yiyeceğin bol olmadığı küçük bir adaydı. İlk önce, daha çok gıdaya ihtiyaç duyan büyük hayvanlar ve büyük insanlar yok oldu. Daha az besine gereksinim duyan daha küçük insan ve hayvanlar hayatta kalmayı başardı. Küçük bir adam ve küçük bir kadının bebeği, ebeveyninden de küçük oldu. Elbette tüm bebekler aynı boyutta değildi, bazıları küçük, bazıları daha da küçüktü. Yiyecek kıtlığı devam ettiğinden, yine hayatta kalanlar daha küçük olanlardı. İşte Flores adasının insan ve filleri nesiller boyu bu şekilde giderek ufaldı… sonunda cüce filler ve cüce insanlara dönüştüler.