Perihan Tuğçe ALTIPARMAK
@PerihanTugceAltiparmak
53 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Sanki bir kitabın içinde değil, onların arasında, sahnede nefes alıyordum.
Her işe yetişen marifetli hizmetçi Toinette…
Bitmek bilmeyen şikâyetleriyle Argan…
Ve kendi çıkarını korumak için elinden gelenin fazlasını yapan Béline…
Hepsi etrafımda dönüp duruyordu. Her sayfa, sahnenin tam ortasında duruyormuşum gibi hissettirdi.
Tam da oyunun sahnelendiği sırada Molière’in rahatsızlanıp kısa süre sonra hayatını kaybettiğini öğrenmek… İşte bu, bütün o neşenin üzerine ağır bir taş gibi düştü. O an, sahnedeki kahkahalar bile yerini hüzünlü bir yankıya bıraktı.
Reklam
Sessiz Veda
Söylenecek sayısız cümle, hissedilen tek bir duygu var: Ölüm, her yaşın, her sınıfın ve her hayatın kaçınılmaz sonu. Geriye kalanlar mı şanslıdır, yoksa boğazına kadar kedere ve çaresizliğe batmış, ölümü bir kurtuluş olarak bulanlar mı?
Otomatik Portakal’ı okurken her sayfasında Alex’e sonsuz nefret besledim. Başına ne gelse üzülmeyeceğimden de çok emindim. Öyle de oldu. Alex ve çetesinin yaşlılara, kadınlara, kız çocuklarına daha doğrusu kendini korumakta güçlük çeken herkese eziyetlerinden sonra sadece Alex’in cezalandırılması diğerlerinin hayatlarının eskisinden iyi olması bir kez daha adaletsizliğin varlığını hatırlattı. Arkadaşları arasında hiyerarşi probleminden dolayı yakayı ele vermesiyle hikayesi başladı. Her durumdan kendini aklamaya alışkın olan Alex, bu sefer de yaşlı kadını öldürmesini arkadaşlarının kurbanı olmakla kılıflandırdı. Neyse ki işe yaramadı. Tutuklandığında biraz aklı başına gelir diye düşünüyordum. Dev- Tut’ta ise bir nevi yaptıkları yanına kaldı. İki yılın ardından ilk deneysel tedavi için seçildi. Deneysel tedaviyle Alex’in içindeki kötülüğün alınması, insanlara karşı seçimsiz iyilik yapması bekleniyordu. Alex’te olansa sadece olaylar karşısında beyni alışılmış uyuşukluk hali içine girmesiydi, yüreğinde nefret ateşi hala yanmaya devam ediyordu. Başına onca şey gelmesine rağmen vücudu izin verse eskisinden beter tepkiler vermeyi istiyordu. Alex sevgisizlikten, mutsuzluktan, acıdan beslenen aciz ruhlu bir çocuktu. Zamanla acizliğinin farkına vardı. Kendi yuvasının peşine düştü. Her ne kadar cezasını çekmiş olsa da Alex’in mutlu olabilme ihtimali dahi beni rahatsız ediyor.
İyi okumalar.
Kitaptaki hikâyeleri Pinç'i izlediğim için hemen tanıdım. Bu durum öff boşa aldım,anlatınca komikti anlamlıydı yazıya dökünce basitleşmiş, farklı bir şeyler eklememiştir v.b. şeyler dedirtmedi. Aksine bazı kısımlarda Oğuzhan'ın sesini duyar gibi oldum. Kapaktaki gibi gülümseten hikayelerle karşılaşıyorsunuz.
Iyi okumalar..
Okumaya başlarken direkt aklıma Abimm filmi geldi. Benzerlikleri var tabii ama tamamen aynı değil. Baş kahramanların karakteristik özellikleri fiziksel yapıları hemen hemen ortak. Ilgimi ilk olarak bunlar çekti ve bir çırpıda okumama sebep oldu.
Kitaba başlamadan önce birçok kişinin sonu öyle olmamalıydı, devam etmeliydi, askıda kaldı gibi yorumlarıyla karşılaştım. Kitabı bitirince de iyiki devamı gelmemiş dedim. George ve Lennie'nin arasında geçen olaydan sonra ne söylense beni tatmin etmeyebilirdi.
Kitabı her hatırladığımda içimde aynı burukluk oluşacak.
"Kimsesi yoksa delirir insan. Kim olduğu hiç önemli değildir, yeterki yanında biri olsun. Inanın bana, insan fazla yalnız kaldı mı, hastalanır."
Iyi okumalar...
Reklam