Sevgi, insanlığın yaradılışında vardı. Sevgisiz büyüyen çocuk yağmursuz büyüyen çiçeğe benzer. Büyür ama kendine bile hayrı olmaz. Büyür ama kökleri sağlam durmaz. Sevgi yalnızca bir kalbi, bir insanı sevmek değildir. Sevgi yaşamı sevmek, yaşarken geçen zamanı, zamanda kaybolduğumuzu sevmektir bazen. Sevgi savaşla büyüyen, sabah gözlerini mermi sesleriyle aralayan çocukların muhtaç olduğu kadar kıymetli bir şeydir. Sevgi kolay bulunmayan, bulduğunda da değer bilip kaybetmemek için mücadele etmemiz gereken bir kudrettir.
Geçen yıllar en azından bana şunu öğretti: Cebinde bir kalem varsa, büyük olasılıkla bir gün onu kullanmaya başlamak gelecektir içinden. Çocuklarıma hep söylediğim gibi, işte ben böyle yazar oldum.
Hakikati seviniz, o da sizi sever; hakikati arayınız, o da sizi arar ve üstüne yalan Çin setleri gibi kalın duvarlar örsün, altında kalan hakikat bir ince iniltiyle bir hafif rüzgar dalgasıyla, herhangi bir küçük işaretle mevcudiyetini bildirir:"Buradayım!"der.